બુધવાર, 22 માર્ચ, 2017

ઘણી જીંદગી !!!

શહેરની બાજુમાં આવેલા હિલસ્ટેશન પર બનાવેલા બગીચા પાસે વિહાન પોતાના પાળીતા કુતરાને લઈને આવ્યો હતો. કૂતરો આસપાસ સૂંઘી સૂંઘીને આમ તેમ ચક્કર લગાવી રહ્યો હતો અને વિહાન બગીચાના ખૂણે રહેલી બેન્ચ પર બેસીને શહેરની ઝલક નિહાળી રહ્યો હતો. સંધ્યા સમય હોવાના કારણે એકદમ ઠંડો પવન આવી રહ્યો હતો જે વિહાનની આંખના ખૂણા પાસે આવેલા આંસુઓને ઉડાડીને લઇ જઈ રહ્યો રહ્યો હતો. વિચારોના વંટોળમાં આજે વિહાન આમથી તેમ ફંગોળાઈ રહ્યો હતો. હૃદય હૈયાફાટ રુદન કરી રહ્યું હતું પરંતુ એ રુદન આજે અંદર જાણે કોઈ પથ્થરની માફક ધરબાઈ ગયું હતું. શું કરવું કશી જ ખબર નહોતી પડતી.

એટલામાં જ વિહાનના ખભા પર કોઈએ હાથ મુક્યો અને વિહાન ચોંક્યો અને બાજુમાં જોયું તો વ્રીન્દા ઉભી હતી. એની રોજની આદત મુજબ આજે પણ એકદમ મેચિંગના બ્લુ-યેલો કોમ્બિનેશનવાળા ચૂડીદાર ડ્રેસમાં જ હતી. કાનમાં રહેલા લાંબા રજવાડી ઝુમખા, કપાળ પર નાની બિંદી, એક હાથમાં બ્રેસલેટ અને બીજા હાથમાં બાંધેલો લાલ કલરનો દોરો, એની આંગળીમાં વિહાનની પહેરાવેલી સગાઇની રિંગ અને મીડીયમ હિલના સેન્ડલ, મીડીયમ શરીરનો બાંધો અને નમણો નાક-નકશો જોઈને જ વિહાન તેના પ્રેમમાં પડી ચુક્યો હતો. ઘણા બધા ફેમિલી પ્રોબ્લેમ ના અંતે બંનેની સગાઇ નક્કી થઇ હતી અને લગ્નની તૈયારીઓ ચાલી રહી હતી. બીજા જ દિવસે એ બંનેના લગ્ન થવાના હતા અને આગળના દિવસે વિહાન અને વ્રીન્દા અને તેનો પાળીતો કૂતરો ત્રણેય અહીંયા હિલ સ્ટેશન પર સંધ્યાસમય પસાર કરી રહયા હતા.

વ્રીન્દાએ બાજુમાં બેસીને વિહાનનું બાવડું પકડ્યું અને ખભા પર માથું ઢાળીને બેસી ગઈ. વિહાનની હથેળીમાં વ્રીન્દા પોતાનો હાથ મૂકીને એ આંગળીઓ વચ્ચે પોતાની આંગળીઓ ફિટ કરી રહી હતી.
વિહાન નખરા કરતો બોલ્યો, "મેં તો તને જોઈ છે ત્યારથી તું મારી જિંદગીમાં ફિટ થઇ ગઈ છે હજુ તારે આંગળી ફિટ કરવાની બાકી રહી ગઈ છે ?"
વ્રીન્દા વિહાનની કમરમાં ચીટીયો ભરતા બોલી, "કેમ ? તને કઈ વાંધો છે ?"
વિહાન એમ જ બિન્દાસ્ત ખભા ઉછાળીને ડચકા બોલાવતો બોલી ઉઠ્યો, "હા વાંધો છે. પુરેપુરો વાંધો છે."
વ્રીન્દા ટટ્ટાર બેસીને પૂછવા લાગી, "અચ્છા જી !! હવે તમારો હાથ પકડીએ એમાં પણ તમને વાંધો ?"
વિહાન ઘણું વિચારીને પછી બોલ્યો, "જો તું મારો હાથ પકડી રાખીશ તો હું તારા માટે ગિફ્ટ લેવા કેવી રીતે જઈ શકીશ ?
જો તું મારો હાથ પકડીને રોકી રાખીશ તો ભગવાન પાસે તારી મુસ્કાન કઈ રીતે માંગી શકીશ ?
જો તું મારો હાથ પકડીને રાખીશ તો તારા જોયેલા સપનાઓ પુરા કરવા માટે મહેનત કઈ રીતે કરી શકીશ ?
જો તું આમ ને આમ જ હાથ પકડીને બેઠી રહીશ તો તને મારા હાથની ભાવતી મસાલા ખીચડી અને ખીર કઈ રીતે બનાવીશ ?
જો તું મારો હાથ પકડી રાખીશ તો તારા ગાલ પર અને માથા પર વ્હાલથી હાથ કેવી રીતે ફેરવી શકીશ ?
"બસ બસ બસ સાહેબ, તમારું લિસ્ટ ઘણુંય લાંબુ છે. એ પહેલા હું જ તમારો હાથ મૂકી દઉં છું" , વ્રીન્દા છણકો કરતા બોલી.

"અને હા ! બાય ઘી વે મસાલા ખીચડી અને ખીર કરતા તો વધુ હું તને ખાવાનું પસંદ કરીશ.", પોતાના હોઠ પર જીભ ફેરવતા ફેરવતા વ્રીન્દા વિહાન સામે આંખ મારતા બોલી.
"અચ્છા જી !! તો અબ બાત હમે ખાને તક કી આ ગઈ હે ?"
"હાંજી ! મેને તો તય કર લિયા હે કી કલ શાદી હોને દો ઉતની હી દેર હે, ફિર તો પુરી ખીર મેં હી ખાનેવાલી હું", વ્રીન્દા તોફાની અંદાજમાં બોલી રહી હતી અને વિહાન એની સામે હસતો હસતો શાંતિથી ઉભો રહીને એની અદાઓ જોઈ રહ્યો હતો અને અચાનક પાછો ગમગીન થઇ ગયો.

"અરે અરે !! શું થયું મારી મસાલા ખીચડીને ?", વ્રીન્દા હજુય પોતાની મસ્તીમાં જ બોલી રહી હતી.
વિહાન આખરે વ્રીન્દાની સામે નીચે બેઠો અને વ્રીન્દાના ખોળામાં માથું રાખીને થોડીવાર શાંત થઇ ગયો અને વ્રીન્દા પણ જાણે બધું જ સમજી ગઈ હોય એમ એના માથા પર હાથ ફેરવતી ચુપચાપ બેઠી રહી.

"વિન્દુ... તને ખબર છે હું તને કેટલો ચાહું છું એ ? તારી લાઈફની એક એક મોમેન્ટ મારે તને જીવાડવી છે, તારા હરેક સપના પુરા કરવા છે અને ખાસ કરીને આખી દુનિયા ફરવાનું એ સપનું, રાત્રે ખુલ્લા આકાશમાં અગાશી પર બેસીને તારાઓ જોવાની ખ્વાહિશ, ધોધમાર વરસતા વરસાદમાં પલળતા પલળતા લોન્ગ ડ્ર્રાઇવ પર જવાની ખ્વાઈશ અને તારું એર હોસ્ટેસ બનવાનું સપનું અને બીજું તો ઘણુંય લાંબુ લિસ્ટ છે તારા સપનાઓનું મારી પાસે. તારી સાથે ગાળેલો એ સમય ફરીવાર વિતાવવો છે મારે પરંતુ એ પરિસ્થિતિ હવે ફરીવાર ઉભી થશે કે નહિ એ તો હવે કેમ ખબર ? તારી દરેક ખુશીમાં અને દરેક દુઃખમાં તારી સાથે રહેવું છે. પણ મારી એક ભૂલના કારણે એ બધું જ જાણે એક સપનું જ રહી ગયું. હું તારા પ્રેમને લાયક નથી વિન્દુ, નથી હું તારા પ્રેમને લાયક.", આટલું બોલતા જ વિહાન વ્રીન્દાના ખોળામાં માથું રાખીને રડવા લાગ્યો.

વ્રીન્દા કશુંય બોલ્યા વગર ચુપચાપ નીચે નમી અને વિહાનનો ચેહરો ઊંચો કરીને કપાળ ચૂમીને વિહાનની આંખો લુછવા લાગી. વિહાનની આંખોમાં જોઈને બોલી, "તારી એ ભૂલમાં હું પણ સામેલ જ હતી ને વિહાન, તારા એકના કારણે નહિ પણ બંનેના કારણે જ આ થયું છે. પણ તું એવું ના વિચારીશ કે તારો પ્રેમ ખોટો સાબિત થયો, જો હજુ પણ હું તો તારી સાથે જ છું ને ? અહીંયા પણ... હું તને મૂકીને કશેય નહિ જાવ, તું ચિંતા ના કરીશ, આપણે તો હજુ ઘણું બધું જોડે જીવવાનું છે."

વિહાન આ છેલ્લું વાક્ય સાંભળીને થોડો ખચકાયો, "હા હજુ તો આપણે ઘણું બધું જોડે જીવવાનું છે."

વ્રીન્દા અચાનક ઉભી થઇ અને કહ્યું, "ચાલ હવે બાઈક સ્ટાર્ટ કર અને મને ઘરે મૂકી જા. આવતી કાલે તારે જાન લઈને મને પરણવા આવવાનું છે. મુજસે બચ કે જાઓગે કહા મેરે બંદર."
"હા મારી માં, કાલથી તો તું જ મારી અંબેમાં ને તું જ મારી મહાકાળી, જય હો મૈયા કી." , વિહાન ફ્રેશ થતા બોલ્યો.
અને બંને બાઈક સ્ટાર્ટ કરીને નીકળી ગયા.

ઘર પાસે પહોંચીને બાઈક ઉભી રાખી અને બંને સાઈડમાં ઉભા રહી ગયા અને પોતાના સગા વ્હાલાઓને રડતા જોઈ રહયા હતા, ઘરમાં જાણે આભ તૂટી પડ્યું હતું અને એ બધા રડતા લોકોની વચ્ચે ઠાઠડીમાં હતા ૨ નિષ્પ્રાણ શરીર.
આખરે ઠાઠડી ઊંચકાણી અને નીકળી સ્મશાન તરફ અને આખા પરિવારનો એ કકળાટ જોઈને વ્રીન્દા પણ આખરે વિહાનને વળગીને રડી પડી.

એક ભૂલ વિહાન એક ભૂલ.. કાશ !! મેં તને આજે સવારે સ્પીડમાં બાઈક ચાલવાની ના કહી હોત, અને તું પણ મારી એ ઈચ્છા પુરી કરવાની હઠને બાજુમાં મૂકી દીધી હોત તો આજે આ આપણા નિષ્પ્રાણ શરીર આમ સ્મશાન તરફ ના જઈ રહયા હોત.

વિહાન વ્રીન્દાના માથે હાથ ફેરવતા બોલ્યો, "આમ જો તું તો કાલનું કહેતી હતી, આ તો આજે જ જાન નીકળી આપણી, ચાલ આપણે જોડે રહેવાનો સમય આવી ગયો. તારા સપનાઓને જીવવાનો સમય આવી ગયો."

પરિવારનો એ પાળીતો કૂતરો બંનેની બાજુમાં રહીને બધું જોઈ રહ્યો હતો.

હા ! વિહાન અને વ્રીન્દા પોતાની બાકી રહી ગયેલી "ઘણી જિંદગી" જીવવા જઈ રહયા હતા.

સમાપ્તિ...

ગુરુવાર, 29 ડિસેમ્બર, 2016

અધૂરું સ્વપ્ન / ભાગ - ૩

ઉર્વીલ તું મારી વાત કેમ નથી સમજતો ? હું કંઇક કહું અને તું કશુક બીજું જ સમજે છે કાયમ. તારી તકલીફ શું છે ?”, અંબર આજ સવારની ઉર્વીલ જોડે ફોન પર ઝઘડો કરી રહી હતી.
“તું નથી સમજતી કે હું શું કહું છું. નાની નાની વાતને આટલો મોટો ઈશ્યુ કેમ બનાવે છે ?”, ઉર્વીલ પણ ગુસ્સે થઈને બોલી રહ્યો હતો.

બે લોકો સાથે રહેતા હોય ત્યાં આવી લડાઈઓ સામાન્ય હોય છે. ખાસ કરીને પતિ-પત્ની વચ્ચેની તકરારો ચાલતી રહેતી હોય છે. રિસામણા મનામણા થયા કરે અને સબંધ આગળ ચાલ્યા કરે. અંબરની જોડે સગાઇ થયા પછી ઉર્વીલ ખુશ રહેવા લાગ્યો હતો. કોઈ એની લાઈફમાં હતું કે જે તેની સંભાળ લેતું હતું, કોઈ હતું જે તેને સાચવી રહ્યું હતું. પરંતુ ઉર્વીલ સગાઇ પછી જાણે દિવસે ને દિવસે સીરીયસ થતો જતો હતો. જાણે કે કોઈ મોટી જવાબદારી તેના માથે આવી ગઈ હોય. રોજે કોઈને કોઈ બાબતમાં બંને વચ્ચેના વિચારોનો મેળ નહોતો. એક ઉત્તર અને બીજો દક્ષીણ. કોઈ એવી સિંગલ વાત નહોતી કે જેમાં બંનેની પસંદ કે વિચાર મળતો હોય. કોઈ એવો સામાન્ય ટોપિક નહોતો કે જેના વિષે બંને લોકો વાત કરી શકે. બંને વચ્ચે ફોન અને મેસેજથી વાતો તો રોજે ચાલ્યા કરતી પરંતુ ફક્ત ફોર્માલીટી પુરતી જ. કશું એવું ખાસ ક્યારેય બન્યું નહોતું. કોણ જાણે કેમ બંને વચ્ચેનું બોન્ડીંગ બની નહોતું શકતું. કદાચ એટલે કે બંને એકબીજા માટે સર્જાયા નહોતા. ઉર્વીલ ખુબ જ મહેનત કરતો આ સબંધને એક સારું રૂપ આપવાની, તેને સાચવવાની અને પ્રેમથી આ સબંધને જાળવવાની પરંતુ ઉર્વીલના ગમે તેટલા કરેલા એફર્ટ્સનો રિસ્પોન્સ સાવ ઠંડો જ આવતો. અંબર જાણે કે ઉર્વીલને ઇગ્નોર કરતી હોય એવું સતત ઉર્વીલ મહેસુસ કરતો. અંબરને જાણે કશી પડી જ નહોતી કે ઉર્વીલ શું કરે છે તેના માટે, આથી ઉર્વીલને સતત એવું મહેસુસ થયા કરતુ કે અંબર તેની પત્ની તરીકે યોગ્ય નથી. તેનો સ્વભાવ અને મારા સ્વભાવ પ્રમાણે તો અમે ક્યારેય ખુશ નહિ જ રહી શકીએ. હમેશા કશુકને કશુક ખૂટતું હોય એવી લાગણી ઉર્વીલ અનુભવતો, પરંતુ કોઈને ક્યારેય કશું કહેતો નહિ. બીજી તરફ, અંબરના મનમાં કશુક બીજું જ રમતું હતું. પોતાના પિતાએ નક્કી કર્યા મુજબ તેણે હા પાડી તો દીધી હતી પરંતુ હવે આગળ શું કરશે અને શું થશે તેની જાણ તો ખુદ અંબરને પણ નહોતી. તે બસ ભગવાન પર બધું છોડી રહી હતી.
આ ગોઠવાયેલા લગ્નોમાં હમેશા બે પાત્રો વચ્ચે એક બોન્ડીંગ બની જવું જરૂરી હોય છે જે ખુબ ઓછા લોકોમાં બનતું જોવા મળે છે. બે લોકો વચ્ચેનું કોમ્યુનીકેશન સૌથી મહત્વનો ભાગ ભજવે છે. જો એ કોમ્યુનીકેશનમાં ક્યારેય કોઈ ખામી રહી જાય તો એ સબંધ એટલો મજબુત નથી રહી શકતો જેટલો મજબુત બનવો જોવે કે હોવો જોઈએ. સામેવાળા પાત્રની ખૂબીઓ અને ખામીઓ જાણીને તેને આસાનીથી અપનાવીને નાં રહી શકે તે સબંધ ક્યારેય માણસને સુખી બનાવી શકતો નથી. તે ખામીઓ ખૂબીઓ ઉપરાંત પણ જે વ્યક્તિ જોડે રહેવાનું મન થાય તો એ માણસનો પ્રેમ બની શકે. બાકી તો સગાઇ બાદના થયેલા પ્રેમમાં હમેશા કશુક ને કશુક ખૂટતું જ મહેસુસ થતું હોય છે જે અત્યારે ઉર્વીલ મહેસુસ કરી રહ્યો હતો. તે તો સાવ ખાલી જ હતો. અંબર જાણે બસ એક હાડમાસનું બનેલું પુતળું હોય એમ સવાલોના જવાબ આપ્યા કરતી. એ સિવાય બીજું કશુય તે સામેથી નાં બોલતી.

==***==***==

એક બીઝનેસ મીટીંગ માટે આજે ઉર્વીલને બેંગ્લોરથી મુંબઈ આવવું પડ્યું હતું. ફક્ત એક દિવસની ટ્રીપ હતી જે સવારે આવવાનું હતું અને બીજા દિવસે સવારે પાછુ બેંગ્લોર જવા નીકળી જવાનું હતું એટલે ઉર્વીલે અંબરને જાણ નહોતી કરી કારણ કે તે પોતે નહોતો જાણતો કે તેની પાસે અંબરને મળવાનો સમય રહેશે કે નહિ રહે અને જો કદાચ તે અંબરને મળવા નહિ જઈ શકે તો ફરીથી બંને વચ્ચે ઝઘડો થશે એ ડરથી ઉર્વીલે અંબરને જાણકારી નહોતી આપી.
૧૦ માળની ઉંચી બિલ્ડીંગની લીફ્ટની રાહે ઉર્વીલ ગ્રાઉન્ડ ફ્લોર પર ઉભો હતો અને લીફ્ટ નીચે ઉતરી અને અચાનક લીફ્ટનો દરવાજો ખુલતાની સાથે જ એક યુવતી હાથમાં કોફીનો મગ લઈને ઝડપથી ચાલવા જતી હતી એટલામાં જ ઉર્વીલ અંદર દાખલ થવા ગયો અને બંનેનું ધ્યાન હટ્યું અને બંને અથડાયા. તે યુવતીના હાથમાં રહેલો કોફીનો મગ ઉર્વીલના શર્ટ પર ઢોળાયો અને ઉર્વીલના કપડાએ કોફીનો સ્વાદ લિજ્જતથી માણ્યો. તે યુવતીના બીજા હાથમાં રહેલા ડોક્યુમેન્ટની ફાઈલ પણ નીચે પડી ગઈ હતી તેથી તે યુવતી નીચે જોઇને તે ડોક્યુમેન્ટ્સ ભેગા કરી રહી હતી પરંતુ તેનું ધ્યાન નહોતું કે તેના હાથમાં રહેલી કોફીના કારણે તે જેની સાથે અથડાઈ છે તેનો શર્ટ ખરાબ થયો છે. અચાનક ઉભી થતાની સાથે જ તેની નજર ગઈ અને ગીલ્ટ મહેસુસ કરવા લાગી.
“આઈ એમ સો સોરી, વેરી વેરી સોરી, મારું ધ્યાન નહોતું, હું થોડી ઉતાવળમાં હતી.”, તે યુવતી આજીજીના સુરમાં ઉર્વીલને કહી રહી હતી.

એકદમ પાતળી અને અંદાજે ૬ ફૂટ જેટલી ઉંચી યુવતી, એકદમ સિલ્કી વાળ, બ્લેક કલરનું ફોર્મલ પેન્ટ અને વ્હાઈટ કલરનો શર્ટ અને તેના પર પહેરેલું બ્લેઝર એક પ્રોફેશનાલિઝમની ઝાંખી કરાવતું હતું. જમણા કાંડા પર બાંધેલી ઘડિયાળ અને હાથની પહેલી આંગળીમાં એક સાવ સામાન્ય લાગે એવી વીટી, સિવાય બીજી કોઈ પણ વધારાની એસેસરીઝ એના શરીર પર દેખાતી નહોતી. દેખાવમાં તે યુવતી એકદમ એવરેજ હતી, કશું ખાસ વખાણવા લાયક સૌન્દર્ય નહોતું પરંતુ તો પણ તેની ડ્રેસિંગ સેન્સના કારણે તે એકદમ સ્વીટ લાગી રહી હતી.

“ઇટ્સ ઓકે. નો પ્રોબ્લેમ. ભૂલ તમારી નહિ, ભૂલ કિસ્મતની હતી કે જેણે બંનેને એટલા જલ્દીવાળા કામ સોપ્યા જેના ધ્યાનમાં આપણી આંખોનું ધ્યાન ભટક્યું અને અથડાઈ ગયા.”
, ઉર્વીલ તેને એકદમ શાંતિથી જવાબ આપી રહ્યો હતો.
“લુક મિસ્ટર, મારી ભૂલ છે એટલે તમને સોરી કહ્યું એટલે તમે વાતોને ગોળ ગોળ ઘુમાવીને વાતો વધારવાની કોશિશ નાં કરો.”, પેલી યુવતી થોડા ગુસ્સામાં આવીને બોલી.
“ચીલ્લ, વ્હાય આર યુ સો એન્ગ્રી ?”, ઉર્વીલ હજુ પણ શાંતીથી વાત કરી રહ્યો હતો.
“ઉફ્ફ ! બધા સવાલનો જવાબ દેવો હું જરૂરી નથી સમજતી. બાય એન્ડ સોરી”, તે યુવતી ત્યાંથી ગુસ્સો કરતી નીકળી ગઈ અને ઉર્વીલ લીફ્ટના બદલે વોશરૂમ તરફ ગયો.

ઉર્વીલને પોતાનું કામ પતાવતા ઓલમોસ્ટ સાંજ પડી જ ગઈ હતી એટલે ત્યાં ફ્રેન્ડની બાઈક લઈને ઉતાવળે ઘરે જઈ રહ્યો હતો. ઘરથી થોડે જ દુર હશે ત્યાં એક ટર્નીંગ પોઈન્ટ પર તેની બાઈક એક એકટીવા જોડે અથડાઈ અને ઉર્વીલ નીચે પડ્યો. ઉભા થઈને જોયું તો તેને ઓળખતા વાર નાં લાગી. આ એ જ યુવતી હતી જેની જોડે સવારે અથડાયો હતો. તે તરત જ બાઈક ઉભી કરીને પોતે ઉભો થયો અને તે યુવતીને મદદ કરવા માટે એકટીવા ઉંચી કરીને હાથ લંબાવ્યો.

તે યુવતી ઉર્વીલના હાથના ટેકાને બદલે પોતે જાતે ઉભા થવા ગઈ અને એકાએક તેના મોઢામાંથી ચીસ નીકળી ગઈ. તેની કોણી છોલાઈ ગઈ હતી અને ત્યાંથી લોહી નીકળી રહ્યું હતું અને કદાચ તેને પગમાં મુઢમાર વાગ્યો હતો તેથી તે ઉભી નહોતી થઇ શકતી. આખરે ઉર્વીલે તેની વાતોને ધ્યાનમાં લીધા વગર જ બાવડામાંથી પકડી અને બંને હાથ ઉભી કરી પરંતુ તે હવે ઉભી નહોતી રહી શકતી અને કોણી પરથી લોહી બંધ નહોતું થતું. ઉર્વીલે તરત જ પોતાના ખિસ્સામાંથી રૂમાલ કાઢીને હાથ પર બાંધી દીધો અને કહ્યું કે “મેડમ ! તમને ચાલવામાં તકલીફ થઇ રહી છે અને હાથનું લોહી બંધ નથી થતું તો ચાલો મારા ઘરે ત્યાં મારી માં તમને પાટો બાંધી આપશે. ડેટોલથી સાફ કરીને પાટો બાંધી દેશો એટલે સારું થઇ જશે”
“નાં હું જાતે જતી રહીશ ઘરે, તમારે ખોટી તકલીફ લેવાની જરૂર નથી.”, થોડા એટીટ્યુડ સાથે તે યુવતી બોલી.
“અરે સમજો તમે, અહિયાં નજીકમાં કોઈ નાની કલીનીક પણ નથી અને તમે સરખું ચાલી પણ નથી શકતા તો ઘરે કઈ રીતે જશો ? મારી વાત માનો. હું તમને ખાઈ નહિ જાવ, આઈ એમ પ્યોર વેજીટેરીયન”, ઉર્વીલને આવા સમયે પણ મજાક સુજતી હતી.

તે યુવતી પાસે ઉર્વીલની વાત માની લેવા સિવાય બીજો કોઈ ઓપ્શન નહોતો આથી તેણે ડોકું ધુણાવીને હા પાડી. તે યુવતીની એકટીવા ત્યાં બીજી દુકાન સામેના પાર્કિંગમાં પાર્ક કરીને પોતાની બાઈક પર તે યુવતીને બેસાડીને ઘરે લઇ ગયો.

ઘરે પહોચતાની સાથે જ ઉર્વીલે તેની મા ને બધી જ વાત કરી અને ઉર્વીલની માએ તે યુવતીને કોણી પર ઘા સાફ કરીને પાટો બાંધી દીધો. પગમાં મુઢમાર વાગ્યો હોવાના કારણે એક કપડું થોડું ગરમ કરીને ત્યાં શેક કરી દીધો, હળદર અને ગોળની ગોટી કરીને તે યુવતીને પરાણે ખવડાવી દીધી જેથી તેને વાગેલા મુઢમારનો દુખાવો મટી જાય, અને માથા પર હાથ ફેરવીને કહ્યું, “આવતી કાલ સુધીમાં તો તું સાજી થઇ જઈશ દીકરી. ચિંતા નહિ કર. અને હવે જમીને જ જજે. ઉર્વીલ તને મૂકી જશે.”

તે યુવતીની આંખોમાં આંસુ હતા. જે રીતે ઉર્વીલની મા તેને સાચવી રહી હતી તે જોઇને તેનું હૃદય ભરાઈ આવ્યું. ત્યાં ઉર્વીલ તેને રડતા જોઈ ગયો અને બોલ્યો, “હાયલા !! નાક પર ગુસ્સો લઈને ફરતી લેડી ગબ્બરને રડતા પહેલીવાર જોઈ.” અચાનક આવું બોલેલા ઉર્વીલના શબ્દો સાંભળીને તે યુવતી રડતા રડતા હસી પડી અને ત્યારબાદ બધાય જમવા બેઠા.
“અચ્છા ! લેડી ગબ્બર તમારું નામ શું છે એ તો કહો ?”, ઉર્વીલ રાત્રે તે યુવતીને બાઈક પર બેસાડીને તેને ઘરે મુકવા જઈ રહ્યો હતો અને ત્યારે તેણે આવો સવાલ કર્યો.
“લેડી ગબ્બર !”, તે યુવતીએ એની જ ભાષામાં જવાબ આપ્યો અને હસી પડી.
“એ તો મેં પાડેલું નામ છે. તમારું સાચું નામ શું છે એમ પૂછું છું.”, ઉર્વીલે ફરી પૂછ્યું.
“તમે તો સવારે કહેતા હતા ને કે કિસ્મતએ ભેગા કર્યા એન્ડ ઓલ બુલશીટ્ટ થિંગ્સ. તો એ કિસ્મતના સહારે નામ શોધી લેજો.”, તે યુવતી હવે ઉર્વીલની પુરેપુરી ખેંચી રહી હતી.
“સારું. એઝ યુ વિશ. પણ તમે આજે આટલી ઉતાવળમાં કેમ હતા ?”, ઉર્વીલે વાત બદલતા પૂછ્યું.
“નોકરીના ઈન્ટરવ્યું માટે, આગળથી જમણી બાજુવાળી લેજો ત્યાં મારું ઘર આવી ગયું.”, તે યુવતીએ કહ્યું.
“ઓકે ! આવજો. અને માફ કરજો મારા કારણે તમને આટલી તકલીફ થઇ અને તમારી એકટીવા કાલ સવારે તમે ત્યાંથી લઇ લેજો. મારે તો આવતી કાલ સવારની બેંગ્લોરની ફ્લાઈટ છે. તમને મળીને આનંદ થયો.”, ઉર્વીલ એકદમ વિનમ્ર બનીને વાત કરી રહ્યો હતો.
“ઓકે ! થેંક્યું ફોર એવરીથીંગ. બાય”, અને તે યુવતી પોતાના ઘરમાં ચાલી ગઈ.

પાછા ફરતી વખતે જ બીચ પાસેથી પસાર થતી વખતે જ અચાનક ઉર્વીલનું ધ્યાન ગયું અને અંબર ત્યાં કોઈક છોકરાને હગ કરીને કિસ કરી રહી હતી. ઉર્વીલની બાઈકને જાણે એની જાતે જ બ્રેક લાગી ગઈ હોય એમ બાઈક ત્યાં જ ઉભી રહી ગઈ. 

ઉર્વીલે સીધું ત્યાં જવાના બદલે અંબરને ફોન કર્યો, “હાય અંબર ! ક્યા છે તું ?”
“હું મમ્મી જોડે શોપિંગ કરવા આવી છું.”

વધુ આવતા અંકે...

ગુરુવાર, 22 ડિસેમ્બર, 2016

અધૂરું સ્વપ્ન / ભાગ - ૨

પોલીસ ઉર્વીલને લઈને અંદર આવી ગઈ અને ઉર્વીલને અંદર બેસાડી અને ચાલી ગઈ. ઉર્વીલ મનમાં વળીવળીને એ ઘટનાને યાદ કરી રહ્યો હતો જયારે તે રિપોર્ટરએ દુઃખતો સવાલ કર્યો. તેની નજર સામે થોડા કલાકો પહેલા બનેલી એ બધી ઘટના એક ફિલ્મની જેમ ચાલવા લાગી. અંબરનો એ નિસાસો નાખતો ચેહરો જેમાં આંખો હજુ પણ ગુસ્સેથી લાલ હતી. અઢળક સવાલો હતા. શું જવાબ દેશે અંબરને ? કેટકેટલા ખુલાસા કરવા પડશે ? એ ખુદ ઉર્વીલ પણ નહોતો જાણતો પરંતુ તેમ છતાય તેને એકવાર અંબરને ફોન કરવાનું ઠીક સમજ્યું અને અંબરને ફોન લગાવ્યો.

૪ રીંગ કરી હોવા છતાય અંબરનો ફોન રીસીવ નાં થયો એટલે ઉર્વીલએ ઘરના નંબર પર ફોન લગાવ્યો પરંતુ ઘરનો ફોન પણ કોઈએ ઉચક્યો નહિ. થોડીવાર માટે ઉર્વીલને થયું કે અંબર ગુસ્સે હશે એના કારણે ફોન નહિ ઉપાડતી હોય એટલે થોડીવાર માટે શાંતિથી ત્યાં જ બેઠો રહ્યો પરંતુ અચાનક નેગેટીવ વિચારોએ ઉર્વીલના મગજમાં ભરડો લીધો. જેમ અત્યારે થયું એમ કદાચ અંબરને પણ થયું હશે કશુય ? શુ હશે ? અને ત્યાં જ તેણે તેના ઘરમાં રાખેલા નોકરને ફોન કર્યો. નોકરે જણાવ્યું કે તે આજે રજા પર છે. અંબરભાભીએ મને આજે રજા લેવાનું કહી દીધું એટલે તે તો સાંજ પહેલા જ નીકળી ગયા હતા. હવે ઉર્વીલનું ટેન્શન વધ્યું હતું. એટલી જ વારમાં નર્સ ઓપરેશન થીયેટરમાંથી બહાર નીકળી અને ઉર્વીલ ઉભો થઈને સીધો જ નર્સ પાસે જાણવા ઉભો થઇ ગયો કે તે ઠીક તો થઇ જશે ને ?

“સર ! હજુ ઓપરેશન ચાલુ છે. ડોક્ટર અંદર છે. હું તો ફક્ત મારી ડ્યુટી કરું છું સર. પણ આશા રાખો, તેમને કશું નહિ થાય.”

ઉર્વીલ એકદમ ઠંડોગાર બની ગયો. એકતરફ અહિયાંનું ટેન્શન અને બીજી તરફ અંબર ફોન નથી ઉપાડતી એનું ટેન્શન...
==***==***==
“ઉર્વીલ ! ઉર્વીલ ! ચલ જલ્દી બેટા ! ઉભો થા. કેટલુક સુવું છે તારે ? આમ જો બેટા તારે ઓફીસ જવાનું લેટ થઇ જશે દીકરા. ચલ જોઈ ઉભો થા.”, ઉર્વીલની મા તેને સવાર સવારમાં જગાડી રહી હતી.
“અરે મા સુવા દે ને, હું કેટલું સરસ મજાનું સપનું જોઉં છું.”, ઉર્વીલ ઊંઘમાં જ બબડ્યો.
“દીકરા ! સવારના ૧૦ વાગ્યા અને તારે ૧૦.૩૦ એ ઓફીસ પહોચવાનું છે બેટા”, ઉર્વીલની મા તેને હલબલાવીને બોલી.
૧૦.૩૦ સાંભળીને અચાનક જાણે મિલેટ્રીનો સૈનિક ટટ્ટાર ઉભો હોય એવી રીતે ઉર્વીલ પોતાની પથારીમાં બેઠો થઇ ગયો અને ફટાફટ બાથરૂમ તરફ ભાગ્યો.

ઉર્વીલ એકદમ સામાન્ય પરિવારનો છોકરો હતો. પિતા એક સરકારી બેંકમાં ક્લાર્ક અને માતા ગૃહિણી હતા. બંનેનું એક માત્ર સંતાન એટલે ઉર્વીલ પંડ્યા. ગ્રાફિક્સ ડીઝાઈનરનું ભણીને પોતાની એક એજંસી ખોલવા માગતો હતો. ગ્રાફિક્સ ડીઝાઈનરમાં તેનું ફોકસ એટલું બધું હતું કે તેના દ્વારા તે આર્ટ ડીરેક્ટર બનવાનું સપનું સેવી રહ્યો હતો. ઘરમાં ભણવા બાબતની ફૂલ છૂટછાટથી તે પોતાની મરજીથી ભણ્યો હતો અને ગ્રાફિક્સ ડીઝાઈનરનો કોર્સ કરવા માટે સ્પેશીયલ કેનેડા ગયો હતો. પિતાની મર્યાદિત આવક છતાય પિતાએ ક્યારેય તેને રોક્યો નહોતો. પિતાએ પોતાનું ઘર ગીરવે મુકીને તેને કેનેડા મોકલ્યો હતો અને ઉર્વીલ ત્યાં ભણતો જતો હતો અને જોડે કશીક પાર્ટ ટાઈમ જોબ કરીને પોતાનો ખર્ચો જાતે જ કાઢતો જતો હતો જેથી પિતાના ખભા પર ક્યારેય પૂરી જવાબદારી આવી જ નહોતી. ડીઝાઇનીંગનો ૩ વર્ષનો ફૂલ પ્રૂફ કોર્સ કરીને ઉર્વીલ એકદમ તૈયાર થઇ ચુક્યો હતો. ભણવામાં હોશિયાર હોવાના લીધે તેમાં સારા એવા માર્ક્સ સાથે ક્લીયર હતો આથી તેને ત્યાં કેનેડામાં જ જોબ મળી હતી પરંતુ તેને ભારતમાં આવીને મમ્મી પાપા જોડે રહેવાની ઈચ્છા હોવાથી ત્યાંથી જોબને ઠુકરાવીને ભારત આવી ચુક્યો હતો. ઉર્વીલના આ નિર્ણયને તેના પિતાએ રાજીખુશીથી સ્વીકારી લીધો હતો કારણ કે બહાર રહેલો હોવાથી અને પોતે પોતાની જાતને સંભાળી શકતો હોવાથી તેણે કશુક વિચારીને જ નિર્ણય લીધો હશે એવું માની લીધું હતું.

શરૂઆતમાં તો ઉર્વીલની માર્કશીટના આધારે મુંબઈમાં જ સારી એવી જોબ મળી ગઈ હતી પરંતુ ઉર્વીલના દરરોજ મોડા જવાના કારણે તેની ઇમ્પ્રેશન કંપનીમાં ખરાબ હતી. આજે પણ એવું જ કાંઇક બન્યું હતું. ઉર્વીલ સપનાઓ જોવામાં જ રહ્યો અને ઓફીસનો ટાઈમ નીકળી ચુક્યો હતો. ઓફીસમાં પહોચતાની સાથે જ આજે તેના બોસે તેને પાણીચું પકડાવી દીધું હતું. જોબમાંથી છૂટો કરી દીધો હતો અને ઉર્વીલ કશું પણ બોલ્યા વગર બિન્દાસ્ત ત્યાંથી ઘરે પાછો આવતો રહ્યો હતો. જોબ જતી રહેવાનું સહેજ પણ દુઃખ કે નીરાશાના ભાવ તેના ચહેરા પર દેખાતા નહોતા. તે તો બસ બિન્દાસ્ત ઘરમાં બેસીને ટીવી જોઈ રહ્યો હતો એમાં જ એના પિતા દાખલ થયા અને બનેલી ઘટના વિષે ખબર પડી. થોડા ગુસ્સે થઈને તેઓ ચુપચાપ પોતાના રૂમમાં ચાલ્યા ગયા અને ઉર્વીલ ટીવી બંધ કરીને તેની પાછળ પાછળ ગયો.

“પાપા ! એક વાત કહેવી હતી. હું આ નાની-મોટી નોકરીઓ કરવા માટે નથી સર્જાયો પાપા. મારે કશુક સર્જન કરવું છે. કશુક નવું બનવું છે. આ રૂટીન ટાઈમવાળી નોકરી મારાથી નહિ થાય પાપા, હું તમને નારાઝ કરવા નથી માંગતો પરંતુ હું પોતે આ નોકરીથી ખુશ નહોતો એટલા માટે જ હું એના પર પૂરું ધ્યાન નહોતો આપતો.”, ઉર્વીલ એક સમજદાર વ્યક્તિની જેમ બોલી રહ્યો હતો.

“બેટા ! તારા ભણવામાં અને તને સેટ કરવા માટે થઈને આ ઘર ગીરવે મુકીને જે લોન લીધી છે એ કોણ ભરશે ? આવતા વર્ષે તો હું રીટાયર થઇ રહ્યો છું. હું પેન્શન પર આવી જઈશ અને તું આવી રીતે કરીશ તો ઘર કેવી રીતે ચાલશે બેટા ? તે એ વિચાર કર્યો છે કોઈ દિવસ ?”, ઉર્વીલના પિતા શાંતિથી બોલ્યા.

“પાપા, તમારી વાત સાચી છે. પરંતુ મને સંતોષ થાય એવી નોકરી મને મુંબઈમાં નથી દેખાઈ રહી. મને કશુક ક્રિયેટીવ કામ કરવું છે. કશુક એવું કામ કરવું છે કે જેનાથી લોકો મને ગુગલમાં શોધે, ફેસબુકમાં નહિ. અને એવું કોઈ કામ હું કરીને રહીશ. પરંતુ અત્યારે તમારી એ ચિંતાને દુર કરવાની જવાબદારી મારી બને છે. હું એ પૂરી કરીશ પાપા. હું બેંગ્લોર જવા ઈચ્છું છું. ત્યાં મને એક સારી મલ્ટીનેશનલ કંપનીમાં જોબ મળી શકે તેમ છે. હું ત્યાં જતો રહું ? મહિનામાં એક – બે વાર હું તમને બંનેને મળવા મુંબઈ આવતો રહીશ.”, ઉર્વીલ એવી રીતે બોલી રહ્યો હતો કે એના પિતાએ કોઈ પણ પ્રકારનો સવાલ ઉઠાવાની જરૂરિયાત જ નહોતી.

પાપાએ ખુશ થઈને હા પાડી અને તેને રજા આપી દીધી હતી. આખરે ઉર્વીલ બેંગ્લોર જતો રહ્યો.
==***==***==
જુહુ બીચ પાસે આવેલા કોફી કાફેમાં ઉર્વીલ આજે રાહ જોઈ રહ્યો હતો તેની થનાર ભાવી પત્નીની. મમ્મી પાપાએ પસંદ કરેલી છોકરી જોડે ઉર્વીલએ કશું પણ બોલ્યા વગર સગાઇ તો કરી લીધી હતી પરંતુ હજુ સુધી તે અંબરને પૂરી રીતે ઓળખતો નહોતો. ઇનફેક્ટ, હજુ સુધી તેણે ફક્ત એક થી બે વાર માંડ વાતો કરી હતી. આથી આજે બંનેએ એકબીજાને મળવાનું નક્કી કર્યું હતું.

થોડી જ વારમાં સ્કાયબ્લુ કલરનું ટોપ અને જીન્સ પહેરીને એક છોકરી દાખલ થઇ. હાથમાં મીની બેગ સાઈઝનું પર્સ, કાનમાં ઈમિટેશનવાળી એરિંગ અને ગળામાં સ્ટોન અને છીપલાંનો બનાવેલો નેકલેસ, આંખોમાં કરેલું કાજળ અને હોઠ પર કરેલી એકદમ લાઈટ લીપ્સ્ટીક, કર્લી કરેલા વાળ અને ચેહરા પરનું એ કુદરતી રીતે ઉપસી આવતું નુર અંબરની સુંદરતામાં ચાર ચાંદ લગાવી રહ્યું હતું. અંબર ત્રિવેદી એકદમ સરળ અને શાંત સ્વભાવની છોકરી હતી જે પ્રાઈમરી સ્કુલમાં શિક્ષકની નોકરી કરતી હતી. સ્વભાવથી થોડી સંકોચાયેલી, પોતાની આડે મર્યાદાઓના પુલ બાંધેલી તેમ છતાય પહેલી નજરે ગમી જાય તેવું વ્યક્તિત્વ હતું.

ઉર્વીલ દુરથી જ તેને ઓળખી ગયો હતો અને તરત ઉભો થઈને હાથ મિલાવીને અંબર માટે ખુરશી સરખી કરી અને બેસવા માટે આમંત્રણ આપ્યું. થેંક્યુંના ભાવ સાથે અંબર ત્યાં બેસી ગઈ અને ઉર્વીલ પણ ગોઠવાયો. થોડી જ વારમાં કોફી પણ આવી ગઈ અને બંને વાતોએ વળગ્યા. બેઝીક પૂછપરછથી શરુ થયેલી વાતો ધીમે ધીમે આગળ વધતી જતી હતી. પોતાના શોખ, ફેમીલી, ટેવ – કુટેવ, આદતો, ભવિષ્યના સપનાઓ વગેરે બાબતોમાં ખુબ બધી ચર્ચાઓ થઇ ચુકી હતી અને બંને એકબીજા વિષે ખાસું એવું જાણી ચુક્યા હતા. બંને એકબીજાને ઓળખવાની કોશિશ કરી રહ્યા હતા એટલામાં જ અંબર બોલી ઉઠી.

“અહિયાં બેસીને જ બધી વાતો કરવી જરૂરી છે ? શું આપણે બીચ પર ચાલતા ચાલતા વાતો કરીશું તો તમને કશો વાંધો છે ?”
“નો, નોટ એટ ઓલ. ચાલો ત્યાં જઈએ. આમ પણ અહિયાં બેસી બેસીને હવે થાકી ગયા. થોડા પગ છુટા કરીએ.”, ઉર્વીલ એકદમ કેઝ્યુંઅલી બોલી ઉઠ્યો.
ઢળતી સાંજ થઇ ચુકી હતી. બીચ પર ફરવા આવેલા લોકો ધીમે ધીમે પોતાના ઘરે જવા માટે નીકળી રહ્યા હતા અને બીચ ખાલી થતો જતો હતો. ઉર્વીલ અને અંબર શાંતિથી દરિયાકિનારે ચાલતા હતા અને ચાલતા ચાલતા ક્યારેક બંનેના હાથ એકબીજાને સ્પર્શ કરી જતા હતા પરંતુ બેમાંથી કોઈ કશું બોલતું નહોતું. આખરે અંબરએ વાત શરુ કરવા એમ જ પૂછ્યું.
“ઉર્વીલ શબ્દનો અર્થ શું થાય ?”
સમુંદર, દરિયો”, ઉર્વીલે જવાબ આપ્યો.
“અને અંબર એટલે આકાશ, બંને ક્યારેય મળતા નથી.”, અંબર જાણે કોઈ કોયડા રચતી હોય એ રીતે બોલી.
“અચ્છા ?”, અને અચાનક ઉર્વીલે અંબરનો ખભો પકડીને તેને દરિયામાં દુર સુધી નજર કરવા કહ્યું.
“ત્યાં જોઈ રહી છે અંબર ? સામે દુર... શું દેખાઈ છે તને ? આંખોથી દુર જ્યાં આપણી નજર પૂરી થઇ જાય છે ત્યાં તો સમુંદર અને આકાશ પણ મળી જાય છે, જેમ નસીબે આપણને મેળવ્યા છે”, ઉર્વીલએ એકદમ રોમેન્ટિક અદામાં જવાબ આપ્યો જે અંબરને ખુબ જ ગમ્યો. પરંતુ તે એમ આસાનીથી વાત પૂરી કરવા માંગતી નહોતી એટલે તેણે ઉર્વીલને વધુ ગૂંચવી નાખવા માટે ફરી બોલી ઉઠી.
“જ્યાં આકાશ અને સમુંદર મળી જાય છે ત્યાં દુનિયા ખતમ થઇ જતી હોય છે ઉર્વીલ”, અંબર એકદમ હળવેથી પોતાના શ્વાસ વડે બોલી.
ઉર્વીલે ફરીવાર પોતાની સેન્સ ઓફ હ્યુમરનો પરચો બતાવવા સીધો જ રોમેન્ટિક થઈને જવાબ આપ્યો, “શું તું પહેલેથી જ આટલી ખુબસુરત અને રોમેન્ટિક છે કે પછી વક્તને કિયા કોઈ હસી સિતમ ફિલ્મી ટાઈપ ?”
“પહેલેથી જ”, અંબર હસતા હસતા ઉર્વીલને ધક્કો મારીને દોડવા લાગી અને ઉર્વીલ તેને પકડવા માટે પાછળ દોડ્યો.
==***==***==
ઉર્વીલની તંદ્રા તૂટી જ્યારે ડોકટરે તેને હલબલાવી નાખ્યો. અને સફાળો ઉભો થઈને ડોક્ટરને પૂછવા લાગ્યો.

“જુવો મિસ્ટર ઉર્વીલ, અત્યારે અમે તેના ગળામાં ટ્યુબ તો ફીટ કરી દીધી છે જેથી તે હવે ટ્યુબ વડે શ્વાસ તો લઇ શકશે પરંતુ હજુ એની પરિસ્થિતિ વિષે કશું પણ કહી શકાય તેમ નથી. તેને હજુ હોશમાં આવતા ૪-૫ કલાક લાગી શકે એમ છે. એ પછી જ પૂરેપૂરો ખ્યાલ આવી શકશે.”, ડોક્ટર આટલું કહીને જતા રહ્યા.

ઉર્વીલ ત્યાં જ ફસકી પડ્યો. દીવાલ સાથે માથું ટેકવીને ઉર્વીલ ત્યાં જ સુઈ જવા માટે મહેનત કરી રહ્યો હતો. એટલામાં જ ફોન વાગ્યો અને જાણે ઉર્વીલ માટે એ બીજો ભૂકંપ લઈને આવ્યો.

“વ્હોટ !”

વધુ આવતા અંકે...

મંગળવાર, 20 ડિસેમ્બર, 2016

અધૂરું સ્વપ્ન / ભાગ - ૧

સંધ્યાકાળ થઇ ચુક્યો હતો. પક્ષીઓ આખા દિવસના હરીફરીને પોતપોતાના માળા તરફ ઉડી રહ્યા હતા. રોજની જેમ આજે પણ લોકોની જિંદગીનો એક દિવસ આમ જ આથમી રહ્યો હતો. શહેરના રસ્તાઓની ભીડ પોતાની રોજીંદી ઘટનાઓ પતાવીને પોતાના ઘર તરફ જઈ રહી હતી. એકતરફ મંદિરોમાં આરતી થઇ રહી હતી તો બીજી તરફ મસ્જીદોમાં અઝાનનો સમય થઇ ચુક્યો હતો. રસ્તાઓ પર વાહનોની ભીડ અને ઘોંઘાટ શહેરી વાતાવરણનું પ્રતિબિંબ દેખાડી રહ્યું હતું. આખા શહેરની લાઈટ જાણે એવી રીતે સળગી રહી હતી કે ઉપરથી જોઈએ તો જાણે કે શહેરને નાની નાની લાઈટોની સીરીઝથી સજાવેલું હોય. દુકાનો પર ભીડ જામેલી હતી. પરંતુ તે કોઈ ગ્રાહકોની ભીડ નહોતી પરંતુ ટીવીમાં આવતા સમાચારોની ભીડ હતી. તે દિવસે શેરબજારમાં થયેલા કડાકાને સમાચારોમાં રહેવાના બદલે બધી ન્યુઝ ચેનલ પર ઉર્વીલ પંડ્યા છવાયેલો હતો.

લીલાવતી હોસ્પિટલમાં થોડીવાર પહેલા જ એક તીવ્ર સાયરન વાગતી એમ્બ્યુલન્સ દાખલ થઇ હતી. ફટાફટ હોસ્પિટલના વોર્ડબોય અને નર્સનો સ્ટાફ એમ્બ્યુલન્સમાં રહેલા પેશન્ટને અંદર લઇ જવા માટે ઉતાવળે ભાગી રહ્યો હતો. હોસ્પિટલમાં જાણે કે દોડધામ મચી ગઈ હતી. ડોક્ટર્સની ટીમ ફટાફટ જરૂરી સૂચનો આપી રહી હતી. સ્ટ્રેચર પર અર્ધબેહોશ હાલતમાં રહેલી એ લેડીને જોઇને જરૂરી મશીન અને દવાઓ તૈયાર કરવાના ઓર્ડર અપાઈ રહ્યા હતા. નર્સને જાણે એક રોબોટની જેમ કામ કરવાનું હોય એ રીતે તેઓ ડોક્ટરની સૂચનાઓ પ્રમાણે જરૂરી દવાઓ અને ઇન્જેક્શન તૈયાર કરી રહ્યા હતા.
એ લેડીને સ્ટ્રેચરની સાથે ઉતારતા જ તેની સાથે એક વ્યક્તિ ઉતર્યો હતો જે પોતે ઉર્વીલ પંડ્યા હતો. ડોક્ટર આવતાની સાથે જ તે ચીસો પાડી પાડીને ડોક્ટરને બોલી રહ્યો હતો.

“ડોક્ટર ! આને બચાવી લો પ્લીઝ, તમે જેટલા રૂપિયા કહેશો એટલા રૂપિયા હું ખર્ચવા તૈયાર છું પણ કોઈ પણ સંજોગોમાં આને બચાવી લો. હું એના વગર નહિ જીવી શકું ડોક્ટર પ્લીઝ.”
ડોક્ટર એની વાત સાંભળીને તેને સાંત્વના આપી રહ્યા હતા.
“શાંત રહો મિસ્ટર પંડ્યા ! અમે અમે અમારી રીતે પૂરી કોશિશ કરીશું કે એમને કશું પણ થાય નહિ. તમે સહેજપણ ચિંતા નાં કરો. તમે ધીરજ રાખો.”
“કોશિશ નહિ ડોક્ટર ! કોશીશ નહિ. વિશ્વાસથી જવાબ આપો કે એ ચોક્કસ બચી જ જશે.” ઉર્વીલ રડતા રડતા ચિલ્લાઈ ઉઠ્યો. અને આજુબાજુમાં રહેલા બીજા દર્દીઓનાં સગા સબંધીઓ બધાય આ દ્રશ્ય જોવા લાગ્યા.
“શાંતિ રાખો મિસ્ટર ઉર્વીલ, અમે ભગવાન નથી. અમે અમારી રીતે કોશિશ કરીશું. પૂરી રીતે, પૂરી શ્રદ્ધાથી, પણ તમે ધીરજ રાખો.” ડોક્ટર થોડા ઊંચા અવાજે બોલ્યા એ સાંભળીને ઉર્વીલ થોડો શાંત થયો અને અચાનક શાંત થઇ ગયો.

કદાચ હવે પોતાનામાં હોશ આવ્યું હતું. પરંતુ મન સતત આમ-તેમ વિચારોમાં દોડ્યા કરતુ હતું. તેની જિંદગીમાં વર્ષોથી જે તોફાન પહેલાની શાંતિ જળવાઈ રહી હતી તે તોફાન હવે એક ભયાનાક્ર વંટોળ બનીને તેના જીવનમાં પથરાઈ ચુક્યું હતું. પરિસ્થિતિનો તાગ મેળવવો હવે તેના માટે મુશ્કેલ થઇ રહ્યો હતો. પરંતુ જે થાય તે જોયું જશે ની નીતિ વાળો ઉર્વીલ આજે પોતે દિશાહીન લાગી રહ્યો હતો. હવે આ બધું કઈ રીતે પાર પાડશે તેના માટે કહી શકાય એમ નહોતું. પરંતુ જે થવાનું હતું તે થઇ ચુક્યું હતું અને હવે ઉર્વીલ એમાં કશું કરી શકે તેમ નહોતો.

થોડી જ વારમાં તે લેડીને ઓપરેશન થીયેટરમાં લઇ જવાની તૈયારી થવા લાગી હતી. ડોકટરોએ ઉર્વીલને બોલાવીને પરિસ્થિતિની ગંભીરતા સમજાવી દીધી હતી. ડોકટરોના કહેવા મુજબ અત્યારે આ લેડી શ્વાસ લઇ શકવાની કંડીશનમાં નથી. તે પોતે શ્વાસ લઇ શકે તેમ નથી તેથી તેના ગળામાં રહેલી શ્વાસનળીમાં ટ્યુબ નાખવી પડશે. આથી ઓપરેશન કરવું જરૂરી છે પરંતુ આ કેસમાં પાકી સ્યોરીટી થઇ શકે તેમ નથી કે તે સંપૂર્ણ સાજી થઇ શકશે કે નહિ. ભવિષ્યની શું પરિસ્થિતિ થશે તેની બધી જ આગોતરી સંભાવનાઓ ડોકટરે ઉર્વીલને સમજાવી દીધી હતી અને ઉર્વીલ દિગ્મૂઢ બનીને જાણે ચુપચાપ સાંભળી રહ્યો હતો અને માત્ર હમમ હમમના હોંકારા દઈ રહ્યો હતો.

થોડી જ વારમાં નર્સ થોડાક ડોક્યુમેન્ટ લઈને આવી અને ડોક્ટરને આપ્યા અને ડોકટરે બધું ચેક કરીને ઉર્વીલને સાઈન કરવા માટે આપ્યા. ઉર્વીલ જાણે કશાક વિચારોમાં ખોવાયેલો હતો એટલે અચાનક જબ્ક્યો પરંતુ ફક્ત ડોક્ટરના કહેવા પ્રમાણે માત્ર સાઈન કરીને પાછો હતો એમ જ ચુપચાપ બેસી ગયો. ડોક્ટર અને નર્સની ટીમ ઓપરેશન થીયેટરમાં દાખલ થઇ ચુકી હતી અને ઉર્વીલ ત્યાં જ બહાર બેઠો હતો. એકદમ સુન્ન જાણે કે દુનિયા લુટાઈ ચુકી છે. પણ ખરેખર તો હતું પણ એવું જ. આ એ જ વ્યક્તિ હતી જેના કારણે ઉર્વીલ આજે આ પોઝીશન પર હતો. જેના કારણે ઉર્વીલ જીવી રહ્યો હતો.

થોડી જ વારમાં હોસ્પિટલની બહાર મીડિયાવાળાનું ટોળું આવીને જમા થઇ ચુક્યું હતું. શહેરની દરેક ન્યુઝ ચેનલના રિપોર્ટર આજે આ ગરમાગરમ ઘાણવા જેવી ઘટનાને પોતાની ન્યુઝ ચેનલમાં દેખાડીને ટી.આર.પી. મેળવી લેવાની વેતરણમાં હતા. કોઈ મીડિયાવાળા તો એમ જ પોતાની જાતે જ ન્યુઝ બનાવીને ઈન્ટરવ્યું કરવા લાગ્યા હતા. જ્યારે અમુક મીડિયાવાળા હોસ્પિટલના વોર્ડબોય અને નર્સને પૂછી રહ્યા હતા. આજુબાજુમાં રહેલા લોકોની પાસેથી બની શકે એટલી માહિતી મેળવવાની કોશિશ કરી રહ્યા હતા પરંતુ હજુ સુધી કોઈને કશી જ માહિતી મળી નહોતી કે ઉર્વીલ પંડ્યા જે લેડીને લઈને આવ્યો છે એ કોણ છે ? અને એક્ચ્યુઅલ પરિસ્થિતિ શું થઇ છે ?

હેલો હું છું સ્વાતી ! મારી સાથે છે કેમેરામેન રાકેશ ઝા. ભારતી ટીવી લાવી રહ્યું છે તમારા માટે શહેરની ખબરો લઈને.

અત્યારે તમે જોઈ રહ્યા છો કે લીલાવતી હોસ્પિટલમાં કેટલી બધી ભીડ જામેલી છે અને દોડધામ થઇ રહી છે. અત્યારે દેશના મશહુર લેખક અને બોલીવુડના ડાયરેક્ટર એવા ઉર્વીલ પંડ્યા કે જેમની લખેલી ૭ નવલકથાઓ બેસ્ટ સેલર થઇ ચુકી છે અને એમાંથી ૩ બોલીવુડની ફિલ્મો પણ બની ચુકી છે જે ફિલ્મોએ પણ કરોડો રૂપિયાનો બીઝનેસ કરીને તેમને નામ અને ખ્યાતી મેળવી આપ્યા છે. જેઓ અત્યારની યંગ જનરેશનના યુથ આઇકોન બની ચુક્યા છે. પોતાના ખુલ્લા વિચારોનાં કારણે ઘણીવાર વિવાદિત સ્ટેટમેન્ટ પણ આપી ચુક્યા છે અને ખબરોમાં રહી ચુક્યા છે. એ બાદ હમણા આવેલી ફિલ્મ “દિલ કા ખ્વાબ”થી જેમણે ડાયરેકટર તરીકે ફિલ્મ ક્ષેત્રે શરૂઆત કરી. એ ફિલ્મ જેને યંગ જનરેશનને પોતાના ફેન બનાવવા માટે મજબુર કરી દીધા હતા. તે ઉર્વીલ પંડ્યા જેઓની ફિલ્મ અને બુકમાં સ્ત્રી પાત્રોને હમેશા એકદમ મજબુર રીતે ઉપસાવે છે અને આટલી લાઈમલાઈટમાં રહેવા છતાય ક્યારેય કોઈ બીજી સ્ત્રી સાથે જેઓનું નામ ક્યારેય પણ જોડાયું નથી. તેઓ પોતાની પત્નીને લઈને આવ્યા છે કે પછી કોઈ બીજી સ્ત્રી છે તે હજુ સુધી નક્કી થઇ શક્યું નથી. પરંતુ ખબર મળી રહી છે કે ઉર્વીલ પંડ્યા તે સ્ત્રીને પોતાની જિંદગીનો પાયો માની રહ્યા છે. તેની માટે ગમે તે કરવા તૈયાર છે. આજ સુધીના એકેય ઈન્ટરવ્યુંમાં તેઓએ ક્યારેય પોતાની પત્ની વિષે પણ વધારે કહ્યું નથી અને આ સ્ત્રી તેના માટે આટલી મહત્વની છે. જ્યારે તેઓ હોસ્પિટલ પહોચ્યા ત્યારે તેઓ એકદમ રડમસ લાગી રહ્યા હતા જેના પરથી પરિસ્થિતિની ગંભીરતા સમજી શકાય છે કે ઉર્વીલ પંડ્યા પોતે અંદરથી ભાંગી ચુક્યા છે.

વધુ માહિતી માટે જોતા રહો ભારતી ટીવી... ટુક સમયમાં અમે રજુ કરીશું સાચું કારણ કે કોણ છે એ સ્ત્રી જે ઉર્વીલ પંડ્યાની જિંદગીમાં આટલું મહત્વ ધરાવે છે.

મીડિયાવાળા ન્યુઝ કવર કરવા માટે હવે હોસ્પિટલમાં પ્રવેશવા માટે ત્યાના સિક્યોરીટી સાથે ઝઘડો કરવા સુધી પહોચી ગયા હતા આથી હોસ્પિટલના સંચાલકોએ પોલીસ બોલાવવી પડી હતી. થોડી જ વારમાં પોલીસ આવી ચુકી હતી અને બધા મીડિયાવાળાને શાંતિથી બેસાડીને સમજાવ્યા હતા કે થોડીવારમાં જ તેઓને દરેક માહિતી મળી જશે અત્યારે તેઓ ઉતાવળ કરીને અને ઘોંઘાટ કરીને બીજા દર્દીઓ માટે અડચણરૂપ બનવાની કોશિશ નાં કરે. પોલીસ ઓફિસર તરત જ ઉર્વીલ પંડ્યાને મળવા માટે અંદર પહોચી ગયા જ્યાં તેઓ શાંતિથી ગુમસુમ બેઠા હતા.

“હેલો મિસ્ટર ઉર્વીલ ! શું તમે થોડીવાર માટે બહાર આવી શકશો ?”
ઉર્વીલ કશોય જવાબ આપ્યા વિના બસ ચુપચાપ ગુમસુમ બેઠો રહ્યો. એટલે પોલીસવાળાએ થોડું વધારે ચોખવટ કરીને કહ્યું.
“મિસ્ટર ઉર્વીલ બહાર મીડિયાવાળા લોકો અધીરા થઇ રહ્યા છે તમારા વિષેના સમાચાર કવર કરવા માટે અને તેના કારણે હોસ્પિટલના બીજા દર્દીઓ અને હોસ્પિટલના સંચાલકોને તકલીફ પડી રહી છે તો તમે પ્લીઝ થોડીવાર માટે આવીને નાનો ઈન્ટરવ્યું આપી શકશો ?”
ઉર્વીલ “હમમ” બોલીને હળવેથી ઉભો થઈને ચાલવા લાગ્યો.

પોલીસ ઓફિસરની સાથે ઉર્વીલ બહાર આવ્યો અને આવતાની સાથે જ કેમેરાની ફ્લેશનાં કારણે વાતાવરણ જાણે ફિલ્મના પ્રિમિયર જેવું બની ગયું.
“મિસ્ટર પંડ્યા ! શું તમે જણાવી શકશો કે તમે અહિયાં કોને લઈને આવ્યા છો ?”, ફટાફટ મીડિયાવાળાના ટીપીકલ પ્રશ્નો શરુ થઇ ચુક્યા હતા.
“મારી દોસ્ત છે.”, ઉર્વીલ બને એટલો ટુંકાણમાં જવાબ આપતા બોલ્યો.
“શું એ દોસ્તનું નામ અમે જાણી શકીએ ?”
“હું તમને એનું નામ કહેવું જરૂરી નથી સમજતો. આગળનો પ્રશ્ન ?”
“તમારી પત્ની તમારી સાથે કેમ નથી ? શું આ તમારી દોસ્તના કારણે જ.....”
આટલું સાંભળતા જ ઉર્વીલનો ગુસ્સો આસમાને પહોચી ગયો અને સીધો જ ઉભો થઈને તે પ્રશ્ન પૂછનાર તરફ હાથ ઉગામ્યો પરંતુ પોલીસ જોડે હોવાથી ઉર્વીલને રોકી લીધો અને અંદર હોસ્પિટલમાં લઈને જતા રહ્યા.

“આપ દેખ રહે હે કી ઉર્વીલ પંડ્યા કેસે એક સવાલ પર ગુસ્સા હો ગયે ? વો કોઈ ભી બાત બહાર લાના નહિ ચાહતે. ઉસને ઉસ લડકી કા નામ બતાને સે ભી ઇનકાર કર દિયા હે. લેકિન હમ આપકો કુછ હી દેર મેં બતાયેંગે કે સારા માંજરા ક્યા હે ? કેમેરામેન ગીરીશ કે સાથ હે રિપોર્ટર સુદેશ. સન ટીવી.”

વધુ આવતા અંકે...

શુક્રવાર, 9 ડિસેમ્બર, 2016

"બેફીકરે"


બૉલીવુડ ઇન્ડસ્ટ્રીમાં યશરાજ ફિલ્મસ એક એવું પ્રોડક્શન હાઉસ છે કે જેની ફિલ્મો કરવા માટે દરેક એક્ટર અને એક્ટ્રેસ હંમેશા તૈયાર જ હોય છે. અને એમાં પણ જો યશ ચોપરા અથવા આદિત્ય ચોપરા પોતે ફિલ્મ દિગ્દર્શિત કરતા હોય તો તો પછી "સોને પે સુહાગા" કહેવાતું અને એ ફિલ્મો એક અલગ લેવલ પર જતી રહેતી એ આપણે જોયું પણ છે.

૮ વર્ષ પછી આદિત્યભાઈ ફરીવાર પોતાની ફિલ્મ લઈને આવ્યા. એવું વિચારીને કે અત્યારની જનરેશનને લઈને મુવી બનાવીયે પણ આખરે બધી મહેનત પાણીમાં... આદિત્ય ચોપરાના નામથી આ ફિલ્મ માર્કેટમાં વેચાઈ હતી કેમ કે એમની પાછળની ત્રણ ફિલ્મો કે જે સુપર ડુપર હિટ રહેલી છે એટલે એમના કામ વિષે કોઈને શંકા નથી જ પરંતુ ક્યારેક કશુંક નવું કરવામાં "જતી હોય વાડમાં અને ગરી જાય %&%" જેવું થઇ જાય ત્યારે કશે મોઢા દેખાડવા જેવા ના રહે.

યશરાજના પ્રોડક્શનના લોગોની એન્ટ્રી વખતે આવતો લતા મંગેશકરના અવાજની જગ્યા એ "લબો કા કારોબાર" આવે ત્યારે સાલું થોડું લાગી આવે. જો કે આ પહેલા "દમ લગા કે હૈસા" મુવી વખતે કુમાર સાનુના અવાજમાં એન્ટ્રી થઇ હતી.

ફિલ્મ શરુ થતા જ એકદમ રોમેન્ટિક પોટ્રેઈટ શરુ થાય અને જોડે જોડે એકદમ લવલી ફોન્ટમાં લોકોના  નામ આવવાના શરુ થાય અને આમ જાણે સ્વિત્ઝરલેન્ડમાં ગર્લફ્રેન્ડ (વાઈફ નહિ) જોડે રોમાન્સ કરતા હોય એવી ફીલિંગ આવે. પરંતુ ફિલ્મ શરુ થતા જ ખબર પડવા લાગે કે ખોટા ઘુસી ગયા છીએ થિયેટરમાં.

ધરમ (રણવીર સિંહ) અને શાયરા (વાણી કપૂર) ને બસ એકલી વાસના ચડે છે. ડેર કરવાના નામે ગમે તેવા કાંડ કરે અને પછી જલસા કરે. ફિલ્મમાં હુકપ થાય, બ્રેકઅપ થાય, પાછું હુકપ અને બ્રેકઅપ, ગમે તેની જોડે કિસ અને સેક્સ (જો કે, રિપોર્ટ પ્રમાણે ફિલ્મમાં ૨૩ કિસ હતી રણવીર અને વાણી વચ્ચે પરંતુ એક પણ કિસ સરખી રીતે દેખાતી નથી જે રીતે આપણે ઇમરાન હાશ્મીની કિસ જોવા ટેવાયેલા છીએ. અને ૨૩ માંથી માંડ ૬-૭ કિસ જોવા મળે છે એ પણ ખાલી ખબર પડે કે મોઢા ભેગા થયા એ સિવાય બીજું કશું છે નહિ એટલે એવું વિચારીને પણ મુવી જોવા જવાનું હાનિકારક છે.) આવ્યા જ કરે છે. ફિલ્મની સ્ટોરી શું છે કશી ખબર નહિ, બસ એકલા તોફાન મસ્તી રખડવાનું અને ભૂખ લાગે ત્યારે સેક્સ કરવાનું... "આઈ મીન વોટ ધ કફ :p ;) "

ડાયરેક્શન :- આદિત્ય ચોપરાના નામ પર ફિલ્મ જોવા ગયેલા મારા જેવા લોકો બિચારા ખુબ હેરાન થયા હશે કેમ કે ફિલ્મ આદિત્ય ચોપરાએ બનાવી હોય એવું લાગતું જ નથી. આવી ફિલ્મ આદિની ના હોઈ શકે. આદિનો એ ટચ ફિલ્મમાં કશે પણ મહેસુસ થતો જ નથી. એટલે ડાયરેક્શન વિષે બોલવાનો કશો પ્રશ્ન જ નથી રહેતો. ફીલિંગ્સ વગરની અને ઈમોશન વગરની મુવી આદિની ના હોઈ શકે એવું આજ સુધી માનતો હતો એ ભ્રમ આજે આદિ સાહેબએ તોડી નાખ્યો. એકપણ સીનમાં ઈમોશન નામની વસ્તુ જોવા નથી મળતી. એક પણ સીન એવો નથી ફિલ્મનો કે જેને જોતા દિલને ગમી જાય.

સ્ટોરી, સ્ક્રીનપ્લે, ડાયલોગ :- ફિલ્મની સ્ટોરી વર્ષોથી ચાલી આવતી ઘીસીપીટી થીમ પર છે. છોકરો છોકરી જોડે રહે પણ ફક્ત "હવસ કે પૂજારી" બનીને. નો અટેચમેન્ટ. કોઈ બીજી ત્રીજી વ્યક્તિ લાઈફમાં આવે ત્યારે ખબર પડે કે આ કરતા તો પેલી વાળી "ચેર" (ડિયર ઝીંદગીવાળી) વધુ સારી હતી એટલે પાછું ટર્ન બેક ટુ ઓલ્ડ ચેર. વાર્તા પુરી. આ જ વાર્તા હતી તો પછી ૮ વર્ષ રાહ શું કામ જોઈ ? સ્ક્રીનપ્લેમાં પણ સ્ટોરીની વીકનેસ દેખાઈ આવે છે. આદિત્ય ચોપરા અને શરત કટારીયાએ લખેલા ડાયલોગ થોડા કેચી છે. અમુક અમુક લાઈન એવી આવે છે જેમાં કુદરતી હાસ્ય નીકળી જાય છે પરંતુ એકલા ડાયલોગ આ મુવીને બચાવી શકે એટલા સક્ષમ નથી.

લોકેશન, સિનેમેટોગ્રાફી :- પેરિસ દર્શન કરવું હોય તો ફિલ્મ ચોક્કસપણે જોવી જોઈએ. રોમન કેથલિક ચર્ચ સાકરે કોઈઉર, આઇફીલ ટાવર, લેટિન ક્વાર્ટર, સેઇન નદી, નોટ્રે ડેમ આ બધું મસ્ત મજાનું કેપ્ચર કરાયું છે જેનો શ્રેય જાય છે સિનેમેટોગ્રાફર કનામે ઓયોનમાંને. યશરાજની મુવીમાં દ્રશ્યો પરદા પર એવી રીતે આવતા હોય જાણે કે દીવાસ્વપ્ન.

મ્યુઝિક, લિરિક્સ :- વિશાલ-શેખરની સંગીત બેલડીનો અત્યારે દસકો ચાલી રહ્યો છે અને એ તેના સંગીતમાં દેખાઈ આવે છે. ફિલ્મનું મ્યુઝિક અને ગીતો પહેલેથી જ ચાર્ટબસ્ટર હિટ થઇ ચુક્યા છે. જયદીપ સાહનીના લખેલા આ ગીતોમાં એક બેફિક્રેપણું દેખાઈ આવે છે. એકદમ સિચ્યુએશનને અનુરૂપ ગીતના શબ્દો અને તેને એકદમ ફંકી અને કેચી મ્યુઝિક બિટ્સ સાથે અટેચ કરીને વિશાલ શેખર એ પીરસ્યું છે. "નશે સી ચડ ગઈ" ગીતમાં અરિજિત અને "ઉડે દિલ બેફિકરે"માં અરેબિયન મ્યુઝિક સ્ટાઇલનો અવાજ આપનાર બેની દયાલ દિલ ખુશ કરી જાય છે.

ડાન્સ કોરિયોગ્રાફી :- યશરાજ ફિલ્મ્સ હોય અને ડાન્સ ના હોય એવું આજ સુધીની ગણીગાંઠી ફિલ્મોમાં કદાચ બન્યું હશે. વૈભવી મર્ચન્ટની આ કોરિયોગ્રાફી પર પ્રેમ આવી જાય છે. ખરેખર અદભુત ડાન્સ પાર્ટ છે. દરેક ગીતના અને વચ્ચે આવતા એક મ્યુઝિક સેશનના ડાન્સ પર તો વાહ વાહ કરવી જ પડે છે.

એક્ટિંગ :- રણવીર સિંહની તોફાની એક્ટિંગ અને કોમેડી ટાઈમિંગ જબરદસ્ત છે એ આ ફિલ્મમાં દેખાઈ આવે છે. આમને આમ ફિલ્મફેર એવોર્ડ નથી આપ્યો એ વાત માનવી પડે. પણ આ વાણી કપૂરને કોઈક સમજાવો કે કોસ્મેટિક સર્જરી તમને તમારી ખરાબ એક્ટિંગથી ના બચાવી શકે. "શુદ્ધ દેશી રોમાન્સ"માં જે "દિલ કો ભા ગઈ" વાળી વાણીને આ ફિલ્મના ટ્રેઇલરમાં જોઈ ત્યારે જ આમ "દિલ સે ઉતર ગઈ" આવી ગયું હતું. ફિલ્મ જોયા પછી તો સાવ ગઈ. રણવીર સિંહ પણ આ ફિલ્મમાં ઈમોશનને પરદા પર લાવવામાં કાચો પડ્યો છે. જ્યારે વાણી વિષે તો કોઈ પણ વાણી ઉચ્ચારવી જ નકામી છે. કોઈ પણ સીનમાં બંનેમાંથી એકેય એકબીજા સાથે કનેક્ટ જ નથી કરી શકાતા. તેના લીધે દર્શક તરીકે આપણે પણ તેની સાથે કનેક્ટ નથી થઇ શકતા.

ફિલ્મના ટ્રેઇલરમાં દેખાડેલા અમુક સીન આખી ફિલ્મમાં ક્યાંય છે જ નહિ. જો મુવીમાંથી એડિટ થઈને નીકળી જ ગયા હોય તો ટ્રેઇલરમાં બતાવીને શું સાબિત કરતા હશે એ પ્રશ્ન છે કેમ કે આ જ પ્રશ્ન મને "એ દિલ હે મુશ્કિલ" વખતે પણ થયો હતો.

ફેમિલી સાથે કે ફેમિલી વગર, ટીવીમાં કે મોબાઈલમાં ડાઉનલોડ કરીને પણ આ મુવી જોવાનો ટાઈમ બગાડાય નહિ.

મુવીનું નામ "બેફિકરે" ની જગ્યા એ "બે ફક રે" કરી નાખીયે તો પણ કશો વાંધો નથી.

Ratings :- 1.5/5

બોનસ :- 
૧.) મેરી બેટી હે વો, કોઈ યોગા કે ફ્રી ટ્રાયલ પાસ નહિ હે.
૨.) પેરી પોના પાપાજી, પેરી પોના મમ્મીજી
૩.) પલટને કા ઇન્તેઝાર તો લોગ ૯૦ મેં કરતે થે, I am checking out his ass.

મંગળવાર, 29 નવેમ્બર, 2016

"ડિયર ઝીંદગી"


અત્યારના સમયની સૌથી વધુ તકલીફ હોય તો એ યંગ જનરેશનના રિલેશનશિપ સ્ટેટસની. લોકોની રિલેશનશિપમાં હવે એટલી બધી વિવિધતા આવી ગઈ છે કે ક્યારે, ક્યાં કારણથી એમાં તિરાડ પડી જાય છે એ ક્યારેય કળી શકાતું નથી. બસ એવા જ કંઈક ટોપિક સાથે ગૌરી શિંદે પધાર્યા છે. પોતાના પતિ આર. બાલ્કીના નકશેકદમ પર ચાલતા હોય એમ કંઈક અલગ ટોપિક અને અલગ રીતે એક્ઝિક્યુટ કરવાની આદત પડી ગઈ છે.

ડાયરેક્શન :- પોતાની પહેલી ફિલ્મ "ઈંગ્લીશ વિંગ્લિશ" થી જ સાબિત કરી દીધું હતું કે તેઓ અહીંયા કાંઈક અલગ પીરસવા માટે આવ્યા છે. જેવી રીતે ઝોયા અખ્તર કામ કરી રહી છે એવી જ રીતે હવે ગૌરી શિંદેનો પણ એક ચાહકવર્ગ ઉભો થશે. અત્યારની સિચ્યુએશન પર ડીપેન્ડ ઘટનાઓને ખુબ જ અસરકારક રીતે પરદા પર ઉતારી જાણી છે. સ્ટોરી, સ્ક્રીનપ્લે નું કામ પણ પોતાના ખભે જ ઉપાડી લીધું એટલે પોતાના મગજનું વિઝયુલાઈઝેશન મુવીમાં ઉતારવા માટે સાવ સરળ બની જાય. ફૂલ માર્ક્સ ટુ ડાયરેક્શન.

એક્ટિંગ :- વર્ષોથી ધરબાયેલો ગુસ્સો, રિલેશનશિપ તૂટી જવાનો ડર, ક્યુટનેસ, ખુલ્લીને જીવાતી જિંદગી, એક મર્યાદિત સર્કલમાં મોટી થયેલી છોકરીના રોલમાં આલિયા ભટ્ટનું કામ ખુબ જ વખાણવાલાયક છે. અત્યારની જનરેશનની હિરોઈનમાંથી બેસ્ટ હિરોઈનમાં ગણી શકાય એવી આલિયા ભટ્ટે ઘણા અલગ અલગ રોલ કર્યા છે અને દિવસે ને દિવસે આ એક્ટિંગમાં નિખાર આવતો જાય છે.

છેલ્લી કેટલીક વાહિયાત ફિલ્મોના ચક્કરમાંથી બહાર આવીને શાહરુખ ખાને ફાઈનલી ખુબ જ સારો રોલ પ્લે કર્યો છે જેને તેની કેરિયરની બેસ્ટ એક્ટિંગમાં લઇ શકાશે. પોતાની ઉમર અને સિનિયોરીટીના હિસાબે આ રોલ એને પર્ફેક્ટ્લી સ્યુટ થાય છે.

અલપ જલપ રોલમાં દેખાતા કુણાલ કપૂર, અંગદ બેદી, અલી ઝફર પોતપોતાના રોલ સારી રીતે ભજવી જાય છે. આલિયાની દોસ્તના રોલમાં દેખાતી ઇરા દુબે અને યશસ્વિની દાયમાં પોતાના રોલમાં એટલા ફિટ છે કે એની નોંધ લેવાનું ચૂકાય એમ જ નથી.

સ્ટોરી & સ્ક્રીનપ્લે :- ફિલ્મની સ્ટોરી એકદમ ફ્લેટ જાય છે. કોઈ પણ ઉતાર ચડાવ વગર જ આ ફિલ્મ બસ ચાલ્યા કરે છે. થોડી ઘણી બોરિંગ લાગે છે પરંતુ આફ્ટરઓલ ફિલ્મમાંથી કશુંક શીખ્યાની સંતોષકારક ફીલિંગ્સ આવે છે. સ્ક્રીનપ્લેનું કામ સ્ટોરી કરતા ઘણું જ સારું છે.

મ્યુઝિક & લિરિક્સ :- "અમિત ત્રિવેદી" મ્યુઝિકની દુનિયામાં ઉભરતું નામ કે જેનું મ્યુઝિક દિવસે ને દિવસે લોકોની નજરમાં ચડતું જ જાય છે. એકદમ મસ્ત મ્યુઝિક અને સાથે કૌશર મુનીરના લિરિક્સનો સંગાથ મળ્યો અને મુવીને હિસાબે સંતોષકારક સંગીત અને ગીત મળી શક્યા.

તૂટેલા દિલવાળા લોકો માટે ખાસ જોવાલાયક મુવી. સબંધોની માયાજાળમાં ફસાયેલા લોકો માટે આ મુવી થોડે ઘણે અંશે મદદરૂપ થાય એમ છે. પોતાની લાઈફને સમજવા માટે, પોતાની અંદર જ પોતાની શોધખોળ કરવા માટે આ મુવી બેસ્ટ છે. જાણે કોઈ મુવી જોવા નહિ પરંતુ થેરાપિસ્ટ સેશનમાં બેઠા હોઈએ એવી ફીલિંગ્સ આપતું આ મુવી એકવાર ખાસ જોવાલાયક છે જ.

Ratings :- 3/5

બોનસ :- 

૧.) હમ કોઈ ઝરૂરી કામ કરને કે લિયે  હર વક્ત મુશ્કિલ રસ્તા હી ક્યુ ચુનતે હૈ ? આસાન રાસ્તા ભી તો ચુન સકતે હૈ.
૨.) જિનિયસ વો નહિ હોતા જિસકે પાસ હર સવાલ કે જવાબ હોતા હૈ, જીનિયસ વો હોતા હૈ જિસકે પાસ હર સવાલ કા જવાબ ઢૂંઢને કે પેશન હો.
૩.) આલબર્ટ આઈન્સ્ટાઈનને કહા થા કી પાગલ વો લોગ હોતે હૈ જો રોઝ રોઝ એક હી કામ કરતે હૈ ઓર સોચતે હૈ કી નતીજા હરવકત અલગ મિલે.
૪.) ખુલ કે રો નહિ સકૉગી તો ખુલ કે હંસ કેસે પાઓગી ?
૫.) જબ હમ ખુદ કો સમજ લેતે હૈ ના તો કોઈ ઓર હમારે બારે મેં ક્યાં સોચતા હૈ ઉસસે કોઈ ફર્ક નહિ પડતા. 

શુક્રવાર, 30 સપ્ટેમ્બર, 2016

"MS Dhoni - The Untold Story"


ભારતીય ક્રિકેટનું માથું શાનથી ઊંચું કરનાર અને ગર્વ લઇ શકાય એવી રમતથી લોકોના દિલો પર રાજ કરનાર ભારતીય ક્રિકેટનો સૌથી સફળ કેપ્ટન મહેન્દ્રસિંહ ધોની જો નાં હોત તો આજે કદાચ વર્લ્ડકપ ભારત પાસે નાં હોત.

કોઈ જીવિત વ્યક્તિ અને એ પણ એવી કે જે હજુ ફિલ્ડ પર રમી રહ્યો હોય એવી વ્યક્તિની બાયોપિક બનાવવી એટલે થોડું અઘરું કાર્ય તો છે કારણ કે એની એ લાઈફથી લોકોને ઘણોખરો પરિચય હોય છે. પરંતુ નીરજ પાંડે જેવો ખમઠીધર ડાયરેક્ટર હોય એટલે એમાં કશું નાં ઘટે. આમ પણ નીરજ પાંડેએ એક પગલું આગળ ભરીને ફિલ્મને ટોટલ ૪ ભાષામાં રીલીઝ કરી છે. જેમાં હિન્દી મુખ્ય ભાષા અને તમિલ તેલુગુ અને મરાઠી ભાષામાં ડબ થયેલી છે. નીરજ પાંડેના ડાયરેકશન પર જેને ડાઉટ હોય એ લોકોએ તેની “વેડનસ ડે”, “સ્પેશીયલ ૨૬”, “બેબી” ફિલ્મો જોઈ લેવાની છુટ્ટી છે. એની ડાયરેકશન કરેલી આગળની ફિલ્મની જેમ જ સ્ક્રીપ્ટ, ડાયલોગ અને સ્ક્રીનપ્લે બધું જ નીરજ પાંડેએ પોતાના હાથમાં રાખ્યું છે જેથી કરીને ફિલ્મને વધુ અસરકારક બનાવી શકાય.

ફિલ્મની શરૂઆતથી જ ફિલ્મ પકડ મેળવી લે છે. ધોનીના જન્મથી લઈને ઉછેર સુધીની દરેક બાબતો, ઘટનાઓને નીરજ પાંડેએ હુબહુ વર્ણવી છે. ખુબ બધી સ્ટ્રગલ છતાય નિષ્ફળતા અને તેમ છતાય કોઈ દિવસ હિંમત નાં હારનાર ધોની કઈ રીતે સિલેક્ટ થાય છે અને આગળ આવે છે તે બધી જ બાબતો પરદા પર એક પછી એક દ્રશ્યોમાં ચાલતી જાય છે. અને ૨ કલાક બાદ પડતા ઈન્ટરવલ સુધી ખબર જ નથી રહેતી કે ફિલ્મ અડધી પૂરી થઇ ગઈ છે.

ઈન્ટરવલ બાદ શરુ થાય છે ધોનીની પર્સનલ જિંદગીની ઘટનાઓ અને સાથે સાથે મેચની સીરીઝો. એકદમ સ્વીટ ઈનોસેન્ટ લવ સ્ટોરી અને સાથે લગ્ન અને થયેલા વિવાદોની ઝલક પણ ફિલ્મમાં જોવા મળે છે. ફિલ્મના સેકંડ હાફમાં ૩ ગીત આવવાના કારણે આખરે બાયોપિક ફિલ્મ બોલીવુડની ટીપીકલ ફિલ્મ બનતા વાર નથી લાગતી.

અમાલ મલિક અને રોચક કોહલીએ મળીને આ ફિલ્મનું મ્યુઝીક બનાવ્યું છે જે એકદમ રિફ્રેશિંગ છે. મનોજ મુન્તાશીરના લખેલા આ ગીતના શબ્દો એકદમ હાર્ટ ટચિંગ છે.

સુશાંત સિંહ રાજપૂતની અત્યાર સુધીની સૌથી બેસ્ટ એક્ટિંગ અને અત્યારસુધીની બેસ્ટ ફિલ્મોમાંથી એક ફિલ્મ. ફિલ્મમાં એણે કરેલી મહેનત દેખાઈ આવે છે. ધોનીની એક એક અદાઓ, ચાલવાની સ્ટાઈલ, બેટ પકડવાની રીત , હેલીકોપ્ટર શોટ આ બધું જ જાણે ધોની પોતે ઉભો રહીને રમતો હોય એવું લાગી રહ્યું છે. ધોનીની ગર્લફ્રેન્ડનો રોલ કરનાર દિશા પટ્ટણી એકદમ સ્વીટ ક્યુટ અને ઈનોસેન્ટ ફેસકટનાં કારણે મનમોહક લાગે છે. જ્યારે ધોનીની પત્નીનો રોલ કરતી કીયારા અડવાણીની એક્ટિંગ થોડી લાઉડ હોય એવું લાગે છે. અનુપમ ખેર, ભૂમિકા ચાવલા, અને રાજેશ શર્માની એક્ટિંગ સપોર્ટીંગ રોલમાં હોવા છતાય ધ્યાન ખેંચે છે.

ફિલ્મનું એડીટીંગ ઘણેઅંશે નબળું છે જે લગભગ દરેક ફિલ્મ જોનાર વ્યક્તિને ખબર પડી જશે. આખી ફિલ્મમાં ધોનીના મોટાભાઈનો ક્યાય ઉલ્લેખ જ નથી જેનું કારણ સમજાયું નથી.


આ ફિલ્મની સ્ટોરી વિષે જેને જાણવું હોય તે લોકોએ મેં 07th March, 2016 નો લખેલો આર્ટીકલ વાંચી લે એટલે એમાં બધું જ આવી જશે.
http://yadav-writing.blogspot.ae/2016/03/blog-post_7.html

Ratings :- 3.5/5

શનિવાર, 6 ઑગસ્ટ, 2016

“ચીકુડી”

ફ્રેન્ડશીપ, યારી, દોસ્તી, હમદમ, મિત્રતા આ બધા શબ્દોનો મારી માટે એક જ જવાબ એટલે "શ્રેયા". આજ સુધીની જીંદગીમાં મળેલી બેસ્ટ ગિફ્ટમાંથી અને બેસ્ટ વ્યક્તિઓમાંથી એક એટલે એ આ મારી ચીકુડી.

અમારી દોસ્તી એટલે કહેવાય ને કે પુસ્તક જેવી. જે દરેક સમયે હંમેશા પોતાની છુપી હાજરી નોંધાવે પરંતુ ક્યારેય નહીં કોઈ અપેક્ષા કે નહીં કોઈ ફરિયાદ. બસ સાથે ને સાથે. મને યાદ છે ત્યાં સુધી આજ સુધી નથી મેં એની પાસે કશું માંગ્યું કે નથી એણે મારી પાસે કશું માંગ્યું. બસ માત્રને માત્ર આપ્યું છે અને એ છે ગમે તેવા તડકામાં પણ એકદમ ભીંજાયેલી અને ક્યારેય નહિ સુકાતી એવી અમારી વચ્ચેની લાગણી. જેવી દોસ્ત કોઈક પરીકથામાં વાંચેલી હોયને, બિલકુલ એવી જ આ મારી દોસ્ત.

મારી આજ સુધીની લાઈફમાં હું ઢગલો માણસોને મળ્યો હોઈશ. ખુબ બધી સ્ત્રીઓ લાઈફમાં આવી છે પરંતુ “ચીકી” જેવું કોઈ નહિ. એકદમ ઠરેલ મગજની, સમજદાર, લાગણીશીલ, બ્રોડમાઇન્ડ ધરાવતી અને જરૂર પડે ત્યારે દુર્ગાસ્વરૂપ ધારણ કરી લેતી છોકરી મેં મારી જીદંગીમાં આજ સુધી નથી જોઈ.
2014 ના મારા બર્થડે પર અચાનક આવેલો એનો એ વિશ કરતો મેસેજ. ત્યારે કદાચ મને ખ્યાલ નહોતો કે આ એ જ દોસ્તી લઈને આવી છે જે મેં આજ સુધી ક્યારેય મહેસુસ જ નથી કરી. ધીમેધીમે જાણે દૂધમાં સાકર ભળે એમ ભળતી ગઈ અને આજ એ સાકર ભળેલા દૂધની ખીરરૂપી દોસ્તી આજે મન ભરીને માણીયે છીએ. પેલું કહેવાય ને કે દોસ્તીને કોઈ મર્યાદા નહિ હોતી, કોઈ બંધનો હોતા નથી, એ તો બસ વહયા કરે છે ખળખળ કરતી નદીની માફક.

દોસ્તીની કોઈ મોટી ફિલોસોફીવાળી વાતો તો મને આવડતી નથી પરંતુ મને એટલી ખબર પડે કે એના ચેહરાની સ્માઈલના હોય ત્યારે મજા નથી આવતી, એની કોઈ પણ તકલીફ હોય એનું સોલ્યુશન શોધવા માટે કલાકોના કલાકો વિચાર્યા કરતો હોઉં, એના બગડેલા મૂડને સારો કરવા માટે ક્યારેક વાહિયાત જોક્સ પણ કરતો હોઉં, જે ભગવાનને માનતો નથી એની સામે એને સાજી સારી રાખવા માટે ઝૂકતો રહું અને સતત પ્રાર્થના કર્યા કરું છું. બસ એટલામાં તો મારી દોસ્તીની વ્યાખ્યા આવી ગઈ.

આ ફેસબુકે ટાઈમ બગાડવા સિવાય પણ સારું કામ એ કર્યું છે કે એણે તેને તને આપી છે મને. એટલે એનો તો આ ઉપકાર પણ નહિ ચૂકવી શકું. કોણે કહ્યું કે દોસ્તી હમેશા સાથે રહીને જ નિભાવી શકાય ? પાક્કા દોસ્ત ત્યારે જ બને જ્યારે બંને જોડે રહેતા હોય અને એકબીજાની સાથે રહેતા હોય. જેટલા લોકો એવું કહે છે એ લોકોને આપણો આ સબંધ એમના ગાલ પર એક જોરદાર તમાચો છે. લાઈફમાં ક્યારેય રૂબરૂ મળી શકીશું કે નહિ એ પણ ખબર નથી પરંતુ આ સબંધમાં સહેજ પણ આંચ નહિ આવે એ મને પોતાની જાત કરતા વધારે વિશ્વાસ છે. એકબીજાથી આટલા દૂર હોવા છતાંય અમને ક્યારેય એવું નથી લાગ્યું કે અમે દૂર છીએ. અમે આ બે વર્ષમાં ફક્ત 2 વાર ફોન પર વાત કરી છે અને એ પણ ફક્ત અને ફક્ત 2-3 મિનિટ માટે જ. એ સિવાય ફક્ત મેસેજ પર આટલો મજબૂત બનેલો આ સંબંધ ખરેખર આજની વધુ પડતું વિચારી લેતી જનરેશન માટે દાખલારૂપ છે.

મારા હિસાબે તો દોસ્તીની સામે પ્રેમ પણ ફિક્કો લાગે. દોસ્તી એવો સબંધ છે કે જે પ્રેમને પણ માત આપી શકે છે. અત્યારસુધીની મારી જીદંગીમાં ઘણાબધા લોકો આવ્યા છે પરંતુ તારા જેવા તો આંગળીના વેઢા પણ વધારે લાગે એટલા જ મળ્યા. જ્યારે જ્યારે પણ હું ક્યાંક વિચારોના વંટોળમાં ખોવાયો છું કે કોઈક મુશ્કેલીમાં સપડાયો છું ત્યારે તે જ પાછો મને શોધીને મારી સામે રાખ્યો છે.

લાગણી અને પ્રેમના એવા તાંતણે આ દોસ્તી ઉભી છે જેને હવે મૃત્યુ સિવાય કોઈ તોડી શકે તેમ નથી. આ બે વર્ષમાં આપણે જેટલી પણ જીંદગી જીવી છે એટલામાં તો જાણે એમ લાગે છે કે બાળપણથી જ આપણે એકબીજાને ઓળખીયે છીએ. એકબીજાના સુખ-દુઃખ વહેંચ્યા છે. વર્ચ્યુઅલી એકબીજાની સાથે ખભો બનીને ઉભા રહયા છીએ. ઘણીવાર ઝઘડાઓ પણ કરેલા છે પરંતુ મને યાદ નથી કે મેં તને ક્યારેય મનાવી હોય કે તે મને ક્યારેય મનાવ્યો હોય. અરે વાંક ગમે તેનો હોય કે ગમે તે કારણસર ઝઘડો કર્યો હોય પણ ક્યારેય એકબીજાને સોરી પણ બોલ્યા હોય એવું યાદ નથી. ખબર નહિ પરંતુ ક્યારેય કશું કહેવાની જરૂરત જ નથી લાગી. જાણે એમ ને એમ જ આપણા હૃદય એકબીજાને સમજાવી દેતા હોય એવું લાગ્યું.

મજાક મસ્તીમાં પણ ઘણીવાર આપણે એવી મજાક પણ કરી છે કે જેમાં કોઈ ત્રીજી વ્યક્તિને મિસઅંડરસ્ટેન્ડિંગ થવાના પુરા ચાન્સીસ રહી શકે પરંતુ આપણી વચ્ચે એવો કોઈ 1% જેટલો પણ વિચારસુદ્ધા નથી આવ્યો. કદાચ એટલે જ આપણે એકબીજાને આટલું સમજી શકતા હોઈશું. અને એ જ આપણા પવિત્ર સંબંધની નિશાની છે.

જ્યારે અમી પણ નહોતી ત્યારથી તું મને સાચવતી આવી છે. મારી સંભાળ રાખતી આવી છે અને અમીના આવ્યા બાદ પણ તારામાં મારા પ્રત્યેનો કોઈ જ પ્રકારનો ફર્ક મેં નથી જોયો. અમીને પણ તે એટલા જ ઉમળકાથી અને હેતથી પોતાના હૃદયમાં બેસાડી છે અને હમેશા એક નાની બહેન સમજીને તેને નાની નાની બાબતો સમજવાની કોશિશ કરી છે. હું છાતી ઠોકીને કહી શકું કે અમીની લાઈફમાં પણ જો કોઈ બેસ્ટ ફ્રેન્ડ કોઈ આવી હશે તો એ તું છે એવો એહસાસ મને અમીની તારા વિશેની દરેક વાતમાં હંમેશા થયો છે.

મારી લાઈફમાં રહેલા બીજા વ્યક્તિઓ સામે પણ ક્યારેક તારી વાત નીકળે તો મારા મોઢામાંથી તારા વિશેના એટલા વખાણ નીકળતા હોય કે ઘણીવાર સામેવાળો માણસ ઈર્ષ્યાથી સળગી ઉઠે પરંતુ તારી વાત આવે એટલે હું એકદમ અલગ મુડમાં હોઉં. જાણે સતત એમ લાગે કે આપણા યારની વાત કરવાની છે તો શું કામ નીચું પડવા દઉં.

મારી કોઈ પણ બાબતમાં ક્યારેય તારો સ્વાર્થ કે તારી ઈર્ષ્યા મેં નથી જોઈ. ફક્ત અને ફક્ત બસ અમે બંને ખુશ રહીયે એવા જ પ્રયત્નો રહયા છે. દુનિયા જે વિચારવું હોય તે વિચારે પણ તે ફક્ત અને ફક્ત મારુ અને તારું જ વિચારીને આપણો સંબંધ નિભાવ્યો છે જેના માટે હું તારો અને આ જીંદગીનો એહસાનમંદ રહીશ.

તારી સાથે નહિ પરંતુ તારી અંદર જીવી રહેલો તારો ભેરુ,

રવલો.

લાલો = દોસ્તી


મારો લંગુરિયોં,
લાલો. (રવિરાજ)
મારો ભાઈબંધ, મારો ભાઈ, મારો જીગરીયો, મારો લાલયો

2008માં 11માં ધોરણમાં છેલ્લી બેન્ચ પર બેઠેલો એ ઘૂઘો કલાસમાં પહેલા નંબરે આવ્યો અને હું બીજા નંબરે આવ્યો એટલે મેં મારી જગ્યા બીજી બેન્ચથી છેલ્લી બેન્ચ પર લઇ લીધી. (હા એ વાત અલગ છે કે એનાથી મને એક નુકશાની આવી કે આગળ બેઠેલી છોકરીનો ચોટલો ઊંચો કરીને ફેરવવાની મજાનો ત્યાગ કરવો પડ્યો.)

એ પછી ધીમે ધીમે ટ્યુશન કલાસીસ પણ એક થવા લાગ્યા. કલાસમાં મસ્તી
-મજાક પણ જોડે જ કરવાના અને ભણવાનું પણ જોડે જ. ધીમે-ધીમે એકબીજાને સમજવા લાગ્યા, એકબીજાની નજીક આવવા લાગ્યા. એકબીજાના ઘરના કોન્ટેક્ટ વધવા લાગ્યા. બારમા ધોરણનું એ વર્ષ આપણી કેરિયર અને આપણી દોસ્તી માટે બુસ્ટર સમાન સાબિત થયું. ખુબ જ સારા માર્ક્સથી પાસ થવાનું નક્કી કર્યું અને લાગી ગયા બંને મહેનતમાં. સતત કંઈકને કંઈક શીખવાનું, રોજ એકબીજાને ઢગલો સવાલ પૂછ્યા કરવાના અને જવાબ ના આવડે તો એકબીજાને કહેવાના, એકબીજાની એક્ઝામ લેવાની, અને સાથે રહીને જ વાંચવાનું અને મહેનત કરવાની. 12મું ધોરણ પૂરું થતા જાણે આપણે નિરાંતનો શ્વાસ લીધો અને ત્યાં સુધીમાં આપણી દોસ્તી એવી તો બંધાઈ ગઈ કે આજ સુધી એને આંચ પણ નથી આવી.

તેરે જેસા યાર કહા, કહા એસા યારાના,
યાદ કરેગી દુનિયા, તેરા મેરા અફસાના

સતત એકબીજાની પડખે ઉભા રહીને એકબીજાની તકલીફો સોલ્વ કરવા માટે બને એટલું કરી છૂટયા છીએ. જાણે એકબીજાની આદત બની ગયા છીએ. કશું પણ નવું બને કે કોઈ નવી ઘટના આકાર લે એટલે તરત જ સૌથી પહેલા તું યાદ આવે કે લાલાને આ વાત કહેવાની છે. જાણે મારો એક બેકઅપ દોસ્ત હોય એ રીતે મારા દરેક સિક્રેટ
, દરેક વાતો, દરેક ખૂબીઓ, નબળાઈઓ બધું જ તું જાણે છે અને તે પણ મારો એ વિશ્વાસ ટકાવી રાખ્યો છે કે આજ સુધી કોઈ વાત તારી પાસેથી લીક નથી થઇ.


દરેક એક્ઝામના સમયે આપણે જ્યારે 1.5-2 મહિના સાથે રહીને જે સમય પસાર કર્યો છે એ સમય ફરી ક્યારેય હવે કદાચ નહિ આવે, મને ખબર છે તું પણ એ સમયને ખુબ જ મિસ કરીશ. આપણે બંને જ્યારે 60 વર્ષના બુઢ્ઢા થઇ જશું ત્યારે આ બધી વાતો આપણા છોકરાઓના છોકરાને કરીશું. દોસ્તીની  મિસાલ આપીશું.

બને ચાહે દુશ્મન ઝમાના હમારા,
સલામત રહે દોસ્તાના હમારા.

મેં કશુંક આડું અવળું કામ કર્યું હોય અને પાપા જ્યારે ખિજાવાના હોય ત્યારે હમેશા તને આડો રાખીને બચ્યો છું. મારી કેરિયરમાં સતત સાથ આપ્યો છે. વાંચવામાં પણ જો તું સાથે ના હોત તો આજે હું અહીંયા સુધી ના હોત. એની માટે થેન્ક્સ નહિ કહું ભાઈ. મારે તારી ગાળો ખાવાની ફિલહાલ કોઈ જ ઈચ્છા નથી.

કોઈ સિરિયસ મેટર હોય કે પછી કોઈ મસ્તીનો મૂડ
, કોઈ આડા અવળા કાંડ હોય કે પછી કોઈ વહીવટ એમાં તું હંમેશા સાથેને સાથે જ રહ્યો છે ભાઈ. (હા ! ભાઈ ચિંતા નો કરતો, છોકરીઓના લફરાવાળું આમ જાહેરમાં હું નહિ લખું હો ને. !) ક્યારેય કોઈ પણ કામમાં તે ગીવઅપ નથી કર્યું. એ કામ કદાચ ખોટું પણ હોય તો પણ તે સાથ આપ્યો છે. પેલું કહેવાય છે ને કે

'
મારે એવો મિત્ર નથી જોઈતો જે "કૃષ્ણ" જેવો હોય કે જે ધર્મની પડખે ઉભો રહે, મારે તો એવો મિત્ર જોઈએ છે જે ખબર હોય કે આ ખોટું કામ છે તો પણ સતત બાજુમાં ને બાજુમાં "કર્ણ" ની જેમ ઉભો રહે.'

પણ હા કોઈ ખોટા કામ માટે તે હંમેશા મને ટોક્યો જરૂર છે અને તારી ગાળો પણ ખાધી છે. શું કરીયે મોટોભાઈ રહ્યો એટલે કઈ કેવાય પણ નહિ. હુહ.

બે ગાળ હું દઈ દઉં તો હાલશે ?
નિર્દોષ કવેશ્ચન.


તું લોકો માટે બહારથી ખુબ જ પ્રોફેશનલ અને પ્રેક્ટિકલ માણસ છે પરંતુ તને મારી સાથે ક્યારેય પ્રેક્ટિકલ થતા નથી જોયો. કારણ કે મારી સાથે તું હંમેશા જેવો અંદરથી છે એવો બનીને રહ્યો છે. કોઈ પણ પરિસ્થિતિ આવે પણ તું કોઈ સામે ક્યારેય નબળો નથી પડ્યો પરંતુ જ્યારે હું તારાથી દૂર દુબઇ જતો હતો ત્યારે વહેલી સવારે મને સી ઑફ કરતી વખતે તારા હૃદયનું દર્દ ખુબ મહેસુસ કર્યું છે.

યે દોસ્તી, હમ નહિ તોડેંગે,
તોડેંગે દમ અગર, તેરા સાથ નાં છોડેંગે.

જ્યારે જ્યારે ફોન પર વાતો કરી છે ત્યારે તારા એ અવાજમાં સતત એક ખાલીપો લાગ્યો છે કે હું કેમ તારાથી દૂર થઇ ગયો છું. મારે તારી જરૂર છે. એ એહસાસ મેં કરેલો છે ભાઈ. આજસુધી એક વાત તને નથી કીધી મેં પણ આજે કહું છું. "હું અહીંયા
2-3 વાર તને યાદ કરીને રડેલો છું. જ્યારે જ્યારે દુબઇમાં એકલતા મહેસુસ કરી છે ત્યારે બસ તારું જ નામ આવતું અને "અલ્લાહ વારિયા" ગીત સાંભળીને મારી આંખ ભીની થતા રોકી નથી શક્યો."

સાથે હોઈએ ત્યારે વાતો પુરી કર્યા પછી "હાલ ભાઈ ! મળીયે પછી નિરાંતે" બોલ્યા પછી પણ
1-1 કલાક વાતોમાં ખેંચાઈ જાય છે. પોતાના સપનાઓ, પોતાની દુનિયા, પોતાનું ભવિષ્ય, પોતાની કેરિયર આ બધું જ આપણે ખુબ જ ડિસ્કસ કર્યું છે. ખુબ બધા પ્લાન બનાવ્યા છે અને ઘણાખરા સફળ પણ થયા છે.

સાથે બેસીને એક થાળીમાંથી જમ્યા છીએ અને એકબીજાનું એંઠું પણ ખાધેલું છે અને હજુ પણ એ આદત ગઈ નથી. અને આ આદત પાડવામાં મમ્મીનો હાથ છે. આપણે બંનેને જમવાનું હોય ત્યારે એણે ક્યારેય પણ
2 થાળી આપી જ નથી. બંને વચ્ચે કાયમ એક થાળી જ હોય. અને ક્યારેક બે થાળી આપી હોય તો તું સાલા હંમેશા મારી થાળીમાં કરેલું શાક રોટલીનું કરેલું ચોળેલું ખાવા આવી જ જાય છે.

યારી હે ઈમાન મેરા, યાર મેરી ઝીંદગી

પ્યાર હો બંદો સે એ સબસે બડી હે બંદગી..

આપણે ઢગલો વખત લડયા છીએ
, દલીલો કરી છે, ગાળો દીધી છે પણ તેમ છતાંય આપણી દોસ્તી પર ક્યારેય તકલીફ નથી થઇ. હા એક બે બાબતમાં પર્સનલ ઈગો સુધી વાતો આવી ગયેલી છે પરંતુ તો પણ આપણે આપણી દોસ્તીને સાંભળી રાખી છે. કારણ કે મારો કે તારો ઈગો આપણા સબંધથી મોટો નથી. આપણી દોસ્તીની કિંમત આપણે બંને સારી રીતે જાણીયે છીએ વ્હાલા. એવી એવી સિચ્યુએશન આપણે જોઈ લીધી છે કે હવે કદાચ કોઈ નાના મોટા ઝઘડા તો ધ્યાનમાં પણ નથી લેતા. "ઠીક છે યાર ! જવા દે ને, જે થયું એ" આ શબ્દો બોલીને પૂરું કરીયે છીએ અને આપણી આ દોસ્તીને સાચવી લઈએ છીએ.

ઘણાય એવું કહેતા હોય કે મારે મારા જુના દોસ્તોને મળવું છે. અમે અમારી લાઈફમાં બીઝી થઇ ગયા છીએ તો દોસ્તો માટે ટાઈમ નથી. પરંતુ મારે તો તું હમેશા સાથે ને સાથે જ છે. ક્યારેય અલગ પડીશ એવું તો સપનું પણ નથી આવતું અને ભગવાનને દુવા પણ કરું જ છું કે આખી દુનિયાને તું તારી સાઈડ કરી લે
, ફક્ત લાલો મારી સાઈડ હશે તોય હું ધારું એ બધું કરી લઈશ.

ઈમલી કાં બુટ્ટા, બેરી કાં પેડ,
ઈમલી ખટ્ટી, મીઠે બેર,
ઇસ જંગલ મેં હમ દો શેર,
ચલ ઘર જલ્દી હો ગઈ દેર.

ભાઈ ! ગમે તેટલું તારા વિષે લખીશને તો પણ પૂરું થશે જ નહિ. કારણ કે આપણે એકબીજા સાથે જીવ્યા છીએ જ એટલું કે કોઈ દિવસ વાતો પુરી જ નથી થતી.
8 વર્ષ ઓછો સમય નથી ભાઈ. 8 વર્ષમાં તો દુનિયા આમથી તેમ બદલાઈ જાય પણ તું મારી માટે ક્યારેય બદલાયો નથી. હજુ પણ એવો જ છે જેવો તું મને 11માં ધોરણમાં પહેલી વાર મળ્યો હતો.

તારો ભાઈબંધ,
કાનો. (રવિ)